Sunflower - w wolnej chwili...

Kolagenowy bulion to nie jest moda z Internetu. To powrót do kuchni, w której jedzenie miało sens, głębię i cierpliwość. Do gotowania, które nie krzyczy, nie błyszczy, tylko spokojnie pyrka sobie na kuchence, robiąc po cichu wielką robotę. Ten bulion nie udaje fit cudów. On po prostu odżywia. Skórę, stawy, jelita, odporność. I jeszcze przy okazji pachnie domem, takim prawdziwym, gdzie ktoś o kogoś dba.

Składniki:

• 1-1,5 kg kości wołowych lub drobiowych (szpikowe, kolagenowe)

• 2 marchewki

• 1 pietruszka

• kawałek selera

• 1 cebula (można opalić na suchej patelni)

• 2-3 ząbki czosnku

• 2 liście laurowe

• kilka ziaren ziela angielskiego

• 1 łyżka octu jabłkowego (ważne!)

• sól do smaku

• woda - tyle, żeby wszystko było przykryte

Kiedy gotuję kolagenowy bulion, zawsze mam wrażenie, że robię coś więcej niż zupę. To jest trochę jak zapas sił na później. Jakby w tym garnku odkładało się bezpieczeństwo na gorsze dni. Długie gotowanie wyciąga z kości to, co najcenniejsze, a z nas wyciąga pośpiech. Trudno się spieszyć przy czymś, co potrzebuje kilkunastu godzin i spokoju.

Najbardziej lubię ten moment, kiedy wystudzony bulion trafia do lodówki, a rano wita mnie w postaci galaretki. To znak, że wyszło. Że w środku jest to, o co chodziło. Wtedy podgrzewam kubek, siadam na chwilę i piję powoli. Bez telefonu, bez biegu. Taki zwykły rytuał, który mówi ciału: „jestem po twojej stronie”.

Kolagenowy bulion to nie jest kolejny zdrowotny trend do odhaczenia. To nawyk troski. Coś małego, powtarzalnego, co z czasem robi ogromną różnicę. Garnek, woda, kości i czas. Reszta dzieje się sama. A my, trochę niepostrzeżenie, zaczynamy czuć się bardziej „w sobie”. I to jest chyba najlepsza rekomendacja.

Są takie potrawy, które nie pytają o modę, trendy ani liczbę obserwujących. One po prostu były, są i będą. Galareta drobiowa należy właśnie do tej kategorii. Kiedyś królowała na rodzinnych stołach, dziś wraca nieśmiało, trochę w nowym wydaniu, trochę z przymrużeniem oka. Bez panierki. Bez mąki. Bez cukru. Za to z charakterem. I – co ważne – w wersji keto, czyli takiej, która nie psuje sumienia ani planów żywieniowych. To nie jest galareta, która udaje coś, czym nie jest. Nie będzie słodka. Nie będzie lekka jak piórko. Za to będzie konkretna, sycąca i uczciwa. Taka, która mówi: „Zjedz mnie spokojnie, świat się od tego nie zawali”. Idealna na kolację, na zapas do lodówki, na dni, kiedy nie chce się kombinować, a chce się zjeść coś sensownego. I tak – świetnie smakuje z chrzanem. Albo bez. Albo prosto z miseczki, stojąc przy blacie, bo kto bogatemu zabroni. Jeśli galareta kojarzy Ci się wyłącznie z dawnymi czasami - spokojnie. Ta wersja ma w sobie i nostalgię, i nowoczesność. Bez zadęcia. Z lekkim uśmiechem. A teraz chodźmy do kuchni. Galareta sama się nie zrobi.

• 2-3 ćwiartki kurczaka (ze skórą - keto się nie obrazi)
• 1,2-1,5 l wody
• 2 marchewki (opcjonalnie, jeśli nie jesteś keto-ortodoksem)
• kawałek selera
• 1 mała cebula
• 2 liście laurowe
• 3-4 ziarna ziela angielskiego
• sól, pieprz
• 20 g żelatyny
• 100 ml zimnej wody do żelatyny

Ćwiartki wrzuć do garnka, zalej wodą, dodaj warzywa i przyprawy. Gotuj powoli, minimum 1,5-2 godziny. To nie sprint, to spacer. Wyjmij mięso, oddziel od kości, porwij na kawałki. Bulion przecedź - galareta lubi porządek. Żelatynę zalej zimną wodą, odstaw na 10 minut. Bulion podgrzej (nie gotuj!), dodaj żelatynę, dokładnie wymieszaj. Dopraw jeszcze raz - galareta lubi zdecydowany smak. Do foremek włóż mięso, zalej bulionem, odstaw do lodówki.

• 200 g serka wiejskiego wysokotłuszczowego
• 1 jajko
• 1–2 łyżki błonnika bambusowego (tu robi całą robotę)
• 1 łyżka mąki migdałowej (opcjonalnie, jeśli chcesz bardziej „plackowo”)
• szczypta proszku do pieczenia
• szczypta soli
• olej kokosowy, masło klarowane albo ghee do smażenia

• 100 ml śmietanki 36%
• 2 łyżki mascarpone
• erytrytol / ksylitol / monk fruit – do smaku (albo nic, serio)
• Owoce: rożone maliny, jeżyny albo borówki (niewielka ilość) podgrzane w rondelku, bez cukru lub z odrobiną erytrytolu

Są takie desery, które powstają z potrzeby świeżości. Nie z zachcianki na słodkie, tylko z ochoty na coś, co naprawdę orzeźwia. Ten jest dokładnie taki. Bazą jest gęsty jogurt grecki. Spokojny, kremowy, neutralny. Cała wyrazistość dzieje się w cytrynowym sosie, który ma być konkretny, a nie symboliczny.

Masło roztapiam powoli, na małym ogniu. Kiedy jest już płynne, dodaję erytrytol, dużo skórki z cytryny i solidną porcję soku. Tyle, żeby sos był wyraźnie cytrynowy, świeży i lekko kwaskowy. Mieszam, próbuję, koryguję słodycz. Sos ma budzić, nie głaskać. Odstawiam go na chwilę, żeby przestał parzyć, ale nadal był ciepły.

Jogurt przekładam do miseczki i nie mieszam go z sosem. Polewam nim jogurt z góry, pozwalając, żeby sam się rozlał i stworzył jasne, cytrynowe smugi. Na wierzch daję garść posiekanych pistacji — dla chrupnięcia i kontrastu.

Ten deser nie lubi łyżkowego chaosu. Najlepszy jest wtedy, gdy w każdej porcji trafia się trochę chłodnego jogurtu i trochę ciepłego, maślanego sosu z wyraźną cytryną. To nie jest deser „na słodko”. To deser na świeżość. I na wolną chwilę, która naprawdę smakuje 

Czasem człowiek chce dobrze zjeść, ale bez wyrzutów sumienia i bez miliona garnków do mycia. I wtedy wchodzi on – cały na złoto – duszony schab. A ponieważ życie nauczyło mnie jednej ważnej rzeczy: jak już gotować, to tak, żeby każdy kęs mówił „warto było”, dziś oddaję w Twoje ręce mój sprawdzony hit. W środku – szef kuchni. Na zewnątrz - ja, Sunflower, która znowu coś kombinuje w swojej kuchni.

• 4 plastry schabu (około 1,5-2 cm grubości)

• 2 łyżki masła klarowanego

• 1 duża cebula

• 2 ząbki czosnku

• 200 ml śmietanki 30%

• 150 ml bulionu (może być warzywny lub mięsny)

• 1 łyżeczka musztardy dijon

• 1 łyżeczka słodkiej papryki

• Szczypta ostrej papryki

• Sól i pieprz

• 1 liść laurowy

• 1 gałązka tymianku lub pół łyżeczki suszonego

• Opcjonalnie: 2 garście pieczarek pokrojonych w plasterki

1. Rozgrzej masło klarowane na dużej patelni. Schab oprósz solą i pieprzem, wrzuć na gorący tłuszcz i obsmaż z obu stron, aż złapie kolor. Nie spiesz się - złoto na mięsie to złoto w sosie.

2. Cebulę pokrój w piórka, czosnek w plasterki. Dorzuć na patelnię, gdy schab już się ładnie przyrumieni. Podsmażaj, aż cebula będzie miękka i pachnąca. Jeśli używasz pieczarek - dorzuć je teraz.

3. Wlej bulion, dodaj liść laurowy i tymianek. Przykryj i duś 40-50 minut na małym ogniu. Schab lubi czas i spokój - zupełnie jak ja w weekend.

4. Gdy mięso będzie miękkie, zmniejsz ogień i dodaj śmietankę, musztardę i paprykę słodką oraz szczyptę ostrej. Wymieszaj cierpliwie, żeby sos zrobił się kremowy i stabilny. Niech chwilę pyrka, aż zgęstnieje.

5. Dopraw jeszcze raz do smaku. Szef kuchni nie kończy dania bez próbowania - i Ty też nie kończ. Spróbuj i zdecyduj, czego mu trzeba: więcej pieprzu? Może odrobina musztardy? Ty tu rządzisz.

Możesz podać z cukiniowymi nitkami, kalafiorem udającym puree, albo solo – bo serio, ten sos robi za dodatek.

Czasem człowiek ma ochotę na coś „wow”, ale lodówka mówi „zrób sama, kochana”. No to zrobiłam. I wyszło tak dobre, że aż szkoda, że nikt nie widział mojej miny, kiedy pierwszy kęs wylądował na talerzu… znaczy, w buzi. Przepis jest prosty - zapraszam.

Podstawę robię z:

• serka wiejskiego zblendowanego z 2 jajkami,

• łyżką błonnika bambusowego,

• szczyptą soli, pieprzu

• i moją ukochaną mieszanką – suszone pomidory z bazylią.

Wszystko mieszasz, wylewasz na patelnię i smażysz na wolnym ogniu z obu stron, aż będzie wyglądało jak spód do pizzy, ale bez całego tego wyrabiania, rośnięcia i innych cudów.

Potem już tylko:

• smarujesz sosem pomidorowym,

• kładziesz szynkę,

• posypujesz startym serem,

• przykrywasz i czekasz, aż się rozpuści.

I gotowe. Pizza z patelni, wersja „jestem głodna teraz”. Bez poczucia winy. Bez drożdży. I bez czekania. Jak chcesz - zapisz przepis, bo to ten typ ratunku, który przydaje się częściej niż „mam coś w zamrażarce”.

Pyszny deser dla tych, którzy kochają słodkie, ale niekoniecznie chcą później biec pięć kilometrów „dla równowagi”. Przyznam szczerze: czasem człowiek ma taki dzień, że marzy o czymś pysznym, kremowym, kawowym… i najlepiej gotowym za pięć minut. I tu wchodzi mój keto deser w stylu tiramisu - cały na biało i z łyżeczką w ręku. To jest deser z gatunku „nie udaję, że jestem fit, ale jestem”. Niby tiramisu, ale jednak bez mascarpone, bez biszkoptów i bez tego poczucia, że właśnie zjadłaś połowę lodówki. A jednak — smakuje obłędnie.

Chia robi robotę - zagęszcza i daje ten delikatny vibe „prawie kremowy”. Jogurt dodaje lekkości, a kawa… cóż, kawa to wiadomo: ratuje życie od poniedziałku do niedzieli.

Wychodzi deser, który robi się sam, wygląda jak tiramisu, smakuje jak tiramisu, i nie wywołuje „syndromu połamanej diety”. Idealny na jesień, na poprawę humoru, na „chcę coś słodkiego, ale bez dramatu”.

Nie wiem, jak u Was, ale u mnie mielone to temat święty. Czasem człowiek po prostu musi zjeść coś swojskiego – pachnącego czosnkiem, majerankiem i smażonego na złoto. A że od jakiegoś czasu trzymam się keto, to klasyczna bułka tarta poszła w odstawkę. Wcale nie znaczy, że kotlety ucierpiały! Wręcz przeciwnie - są bardziej soczyste, aromatyczne i mają w środku serową niespodziankę, która sprawia, że każdy kęs to czysta przyjemność.

Składniki (na ok. 8 kotletów):

• 500 g mielonego mięsa (najlepiej wołowo-wieprzowego)

• 1 jajko

• 1 mała cebula, drobno posiekana

• 2 ząbki czosnku, przeciśnięte

• 2 łyżki śmietany 18%

• 1 łyżeczka musztardy

• sól, pieprz, majeranek, papryka słodka – do smaku

• ok. 100 g sera żółtego (np. cheddar, gouda lub mozzarella – co kto lubi)

• tłuszcz do smażenia (najlepiej masło klarowane)

Kiedy przekroisz takiego mielonego i zobaczysz, jak ze środka wypływa roztopiony ser, to wiesz, że to był dobry pomysł. Idealne na obiad, do lunchboxa, a nawet na kanapkę z keto chleba. Proste, domowe, a jednak z twistem – czyli dokładnie tak, jak lubię gotować.

Jesień to czas, kiedy częściej sięgam po piekarnik. Ciepło, zapach warzyw, spokojne wieczory to idealne połączenie. Dziś mam dla Was coś prostego, a jednocześnie pysznego - brukselkę z parmezanem i oliwą, lekko chrupiącą, dokładnie taką, jaką lubię.

• ok. 500 g brukselki

• 2 łyżki oliwy z oliwek

• 3 łyżki startego parmezanu (można też dać grana padano)

• sól, pieprz do smaku

• szczypta czosnku granulowanego

• odrobina gałki muszkatołowej (niekoniecznie, ale cudownie podbija smak)

Brukselkę oczyść z wierzchnich liści i odetnij końcówki. Wrzuć do osolonej, gotującej się wody i gotuj 5–6 minut, aż będzie miękka, ale wciąż jędrna. Odcedź i przelej zimną wodą, żeby zatrzymać proces gotowania. Przełóż brukselkę do miski. Dodaj oliwę, przyprawy i parmezan. Dokładnie wymieszaj, żeby wszystko dobrze się obtoczyło. Wyłóż na blachę papierem do pieczenia i zapiecz w 200°C (góra-dół) przez 15–20 minut, aż ser się zarumieni.

Brukselka smakuje świetnie sama, ale możesz ją też podać jako dodatek do obiadu. Ja często jem ją z mielonymi na ciepło - prosto i swojsko.