Bulion kolagenowy, czyli troska gotowana na wolnym ogniu

Są takie dni, kiedy człowiek czuje się trochę jak rozgotowany makaron. Niby funkcjonuje, ale bez sprężystości, bez mocy, bez tego „czegoś”. I właśnie wtedy przypomina mi się, że nasze babcie nie miały suplementów w kapsułkach. Miały garnek. Duży. I czas.

Kolagenowy bulion to nie jest moda z Internetu. To powrót do kuchni, w której jedzenie miało sens, głębię i cierpliwość. Do gotowania, które nie krzyczy, nie błyszczy, tylko spokojnie pyrka sobie na kuchence, robiąc po cichu wielką robotę. Ten bulion nie udaje fit cudów. On po prostu odżywia. Skórę, stawy, jelita, odporność. I jeszcze przy okazji pachnie domem, takim prawdziwym, gdzie ktoś o kogoś dba.

Składniki:

• 1-1,5 kg kości wołowych lub drobiowych (szpikowe, kolagenowe)

• 2 marchewki

• 1 pietruszka

• kawałek selera

• 1 cebula (można opalić na suchej patelni)

• 2-3 ząbki czosnku

• 2 liście laurowe

• kilka ziaren ziela angielskiego

• 1 łyżka octu jabłkowego (ważne!)

• sól do smaku

• woda - tyle, żeby wszystko było przykryte

Kości zalewam zimną wodą, dodaję ocet i zostawiam na 30 minut. Doprowadzam do wrzenia, zdejmuję szumowiny. Dodaję warzywa i przyprawy. Gotuję bardzo wolno: drób: 6-8 godzin, a wołowina: 12-24 godziny Solę dopiero na końcu. Przecedzam, studzę. W lodówce ma być żel. Jeśli jest - gratuluję, wyszło idealnie.

Kiedy gotuję kolagenowy bulion, zawsze mam wrażenie, że robię coś więcej niż zupę. To jest trochę jak zapas sił na później. Jakby w tym garnku odkładało się bezpieczeństwo na gorsze dni. Długie gotowanie wyciąga z kości to, co najcenniejsze, a z nas wyciąga pośpiech. Trudno się spieszyć przy czymś, co potrzebuje kilkunastu godzin i spokoju.

Najbardziej lubię ten moment, kiedy wystudzony bulion trafia do lodówki, a rano wita mnie w postaci galaretki. To znak, że wyszło. Że w środku jest to, o co chodziło. Wtedy podgrzewam kubek, siadam na chwilę i piję powoli. Bez telefonu, bez biegu. Taki zwykły rytuał, który mówi ciału: „jestem po twojej stronie”.

Kolagenowy bulion to nie jest kolejny zdrowotny trend do odhaczenia. To nawyk troski. Coś małego, powtarzalnego, co z czasem robi ogromną różnicę. Garnek, woda, kości i czas. Reszta dzieje się sama. A my, trochę niepostrzeżenie, zaczynamy czuć się bardziej „w sobie”. I to jest chyba najlepsza rekomendacja.