Sunflower - w wolnej chwili...

Mam ogromną słabość do lodów pistacjowych. Takich naprawdę pistacjowych. Nie zielonych od barwnika. Nie takich, które pistacje widziały tylko na zdjęciu. Tylko kremowych, puszystych i pełnych smaku. Przez długi czas wydawało mi się, że takich lodów nie da się zrobić w domu. A potem okazało się, że jednak się da. I to takich, które spokojnie mogą konkurować z lodziarnią. A już na pewno z lodami z sieciówek.

• 250 ml śmietanki 30%
• 250 g mascarpone
• 80–100 g obranych, niesolonych pistacji
• 50–70 g erytrytolu pudru
• 1 łyżeczka ekstraktu waniliowego
• szczypta soli

Pistacje zmiksuj na bardzo drobno. Nie muszą być idealnie gładkie. Kilka większych kawałków daje później świetny efekt. I tę przyjemność, kiedy trafia się na chrupiący kawałek pistacji.

Do dużej miski wlej schłodzoną śmietankę. Ubij ją na puszysto. Nie na beton. Ma być lekka i kremowa. W drugiej misce wymieszaj mascarpone, erytrytol, wanilię i szczyptę soli. Dodaj zmielone pistacje. Całość wymieszaj. Następnie delikatnie połącz z ubitą śmietanką. Nie mieszaj jak ciasta na naleśniki. Chodzi o zachowanie puszystości. To właśnie ona później robi całą robotę.

Przełóż masę do pojemnika. Wyrównaj wierzch. Posyp kilkoma dodatkowymi pistacjami. Wstaw do zamrażarki na około 4–5 godzin. Jeśli wytrzymasz 😄

Wyjmij lody około 10–15 minut przed podaniem. Staną się bardziej kremowe i będą nabierały się jak prawdziwe lody z dobrej lodziarni.

Wyobraź sobie połączenie kremowego mascarpone, delikatnej śmietanki, dużej ilości prawdziwych pistacji i słodyczy bez cukrowego przesytu.

To są lody, które smakują bogato. Tak porządnie. Nie wodniście. Nie sztucznie. Po prostu luksusowo.

• keto i low carb
• bez cukru
• bez maszyny do lodów
• puszyste i kremowe
• pełne prawdziwego smaku pistacji

Nie wiem, czy są lepsze od wszystkich lodów świata. Wiem tylko, że kiedy stoją w zamrażarce, człowiek nagle znajduje bardzo dużo powodów, żeby akurat przechodzić obok kuchni 

Rabarbar ma w sobie coś wyjątkowego. Przez większą część roku człowiek o nim nie myśli. A potem nagle pojawia się na straganach i zaczyna się: "Może kompot?" "Może drożdżowe?" "Może placek u babci?"  U mnie najczęściej kończy się na cieście. Ale nie byle jakim. Bo skoro już piec, to niech będzie wilgotne, pachnące wanilią i takie, że po pierwszym kawałku człowiek od razu planuje drugi. A przy okazji niech będzie niskowęglowodanowe. Bo jedno drugiemu wcale nie przeszkadza.

• 4 jajka
• 100 g miękkiego masła
• 80 g erytrytolu
• 150 g mąki migdałowej
• 50 g mielonych migdałów
• 100 ml śmietanki 30%
• 1 łyżeczka ekstraktu waniliowego
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 300 g rabarbaru

• 50 g mąki migdałowej
• 30 g zimnego masła
• 20 g erytrytolu
• szczypta cynamonu

Rabarbar umyj i pokrój na kawałki długości około 1–2 cm. Jeśli trafił Ci się wyjątkowo kwaśny egzemplarz, możesz oprószyć go odrobiną erytrytolu i odstawić na kilka minut. Choć przyznam, że lubię ten charakterek rabarbaru.

Masło utrzyj z erytrytolem. Dodawaj po jednym jajku. Następnie wlej śmietankę i wanilię. Wsyp mąkę migdałową, mielone migdały oraz proszek do pieczenia. Powstanie gęste, kremowe ciasto. Przełóż je do tortownicy o średnicy około 22 cm. Na wierzchu rozsyp rabarbar. Nie wciskaj go na siłę. Podczas pieczenia sam znajdzie sobie miejsce.

W miseczce rozetrzyj palcami wszystkie składniki. Powinna przypominać mokry piasek. Ten moment zawsze przypomina mi dzieciństwo i podjadanie kruszonki jeszcze przed pieczeniem. Posyp nią całe ciasto.

Piecz około 45–50 minut w 175°C. Wierzch powinien być złocisty. Kruszonka lekko chrupiąca. A dom pachnieć tak, że nagle wszystkim przypomina się, gdzie jest kuchnia.

Ciasto smakuje dokładnie tak, jak powinno smakować dobre ciasto z rabarbarem. Najpierw delikatna słodycz. Potem przyjemna kwaskowość owoców. Na końcu maślana kruszonka. I nagle okazuje się, że ten kawałek, który miał być "tylko do kawy", jakoś tajemniczo znika.

• niskowęglowodanowe
• bez pszennej mąki
• wilgotne i miękkie
• z chrupiącą kruszonką
• idealne do kawy, herbaty i majowych popołudni

Rabarbar nie zostaje z nami na długo. Dlatego warto wykorzystać ten moment i upiec coś, co pachnie domem, spokojem i początkiem lata.

Przyznaję się bez bicia. Lubię takie obiady, które pachną już wtedy, kiedy jeszcze nie są gotowe. Takie, które sprawiają, że człowiek co chwilę zagląda do patelni, jakby od tego mięso miało szybciej się zrobić. I właśnie taka jest ta karkówka. Miękka, soczysta, otulona aromatycznym sosem z pieczarek i warzyw. Bez mąki. Bez zagęstników. Bez całego tego kombinowania. Po prostu porządne jedzenie.

• 700 g karkówki
• 300 g pieczarek
• 1 średnia cukinia
• 1 cebula
• 2 ząbki czosnku
• 200 ml śmietanki 30%
• 2 łyżki masła klarowanego
• 1 łyżeczka musztardy
• ½ łyżeczki papryki wędzonej
• ½ łyżeczki tymianku
• sól i pieprz

Karkówkę pokrój w niezbyt cienkie plastry. Posól, popieprz i oprósz papryką wędzoną. Na dużej patelni rozgrzej masło klarowane. Obsmaż mięso z obu stron. Nie chodzi o to, żeby było gotowe. Ma złapać kolor. Ten kolor, który mówi: "o tak, będzie dobrze."  Przełóż mięso na talerz.

Na tej samej patelni podsmaż cebulę. Dodaj czosnek. Potem pieczarki. I tu zaczyna się magia. Bo pieczarki najpierw puszczają wodę, a potem nagle zaczynają pachnieć tak, że człowiek robi się głodny po raz drugi. Na końcu dodaj pokrojoną cukinię. Podsmaż jeszcze kilka minut.

Do warzyw dodaj śmietankę, musztardę i tymianek. Wymieszaj. Włóż karkówkę z powrotem na patelnię. Przykryj. Duś około 30–40 minut na małym ogniu. I teraz pozostaje najtrudniejsza część. Czekanie.

Najczęściej podaje z dużą sałatką, z surówką z nowalijek, z brokułem na maśle, albo po prostu w misce, z dużą ilością sosu. Bo szkoda byłoby zostawić choć kroplę.

Smakuje dokładnie tak, jak powinien smakować domowy obiad. Mięso jest miękkie. Pieczarki robią całą aromatyczną robotę. Cukinia dodaje lekkości. A sos... Powiedzmy tylko tyle, że bardzo łatwo nagle potrzebować dokładki.

• niskowęglowodanowy
• sycący na długo
• prosty do przygotowania
• idealny także na drugi dzień
• pachnie tak, że wszyscy krążą wokół kuchni

Niektóre przepisy są efektowne. Niektóre modne. A niektóre po prostu sprawiają, że przy stole robi się cicho, bo wszyscy zajęci są jedzeniem. I ta karkówka zdecydowanie należy do tej ostatniej kategorii 

Czasami największe kulinarne sukcesy nie zaczynają się od wielkiego planowania. Zaczynają się od otwarcia lodówki i myśli: "No dobrze, co ja tu mam?"  Tak właśnie było z tą sałatką. Miała być zwykłą kolacją. Taką bez fajerwerków. A potem okazało się, że jest chrupiąco, kremowo, słono, świeżo i właściwie wszystko się zgadza. Od tamtej pory wraca regularnie. Bo nie wymaga wielkich zakupów, a smakuje tak, jakby człowiek jednak trochę się postarał.

• 1 filet z kurczaka
• mix sałat
• 100 g sera feta
• ½ ogórka
• kilka pomidorków koktajlowych
• ½ czerwonej papryki
• 2 łyżki pestek słonecznika
• 1 małe awokado

• 1 łyżka oliwy
• ½ łyżeczki papryki wędzonej
• ½ łyżeczki czosnku granulowanego
• sól i pieprz

Truskawki mają jedną wadę. Pojawiają się, człowiek kupuje kilogram, a potem nagle okazuje się, że trzeba podjąć bardzo ważną decyzję: zjeść od razu czy zrobić ciasto? U mnie odpowiedź zwykle brzmi: ciasto. Bo są takie połączenia, które po prostu działają. Truskawki, wanilia, delikatne ciasto i kawa na tarasie albo balkonie. I nie, dieta niskowęglowodanowa wcale nie oznacza, że trzeba wtedy siedzieć z liściem sałaty i patrzeć smutno na innych. Wręcz przeciwnie. To ciasto jest miękkie, wilgotne, pachnie latem i naprawdę trudno uwierzyć, że jest low carb.

• 4 jajka
• 100 g miękkiego masła
• 80 g erytrytolu
• 150 g mąki migdałowej
• 50 g mielonych migdałów
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 100 ml śmietanki 30%
• 1 łyżeczka ekstraktu waniliowego
• 250–300 g truskawek

Piekarnik nagrzej do 175°C. Formę o średnicy około 22 cm wyłóż papierem do pieczenia. Masło utrzyj z erytrytolem na jasną masę. Dodawaj po jednym jajku i cały czas miksuj. Następnie dodaj śmietankę oraz wanilię. Wsyp mąkę migdałową, mielone migdały i proszek do pieczenia. Powstanie gęste, kremowe ciasto. Przełóż je do formy. Na wierzchu ułóż przekrojone truskawki. Nie żałuj ich. Naprawdę. Im więcej truskawek, tym więcej szczęścia.

Piecz około 40–45 minut. Wierzch powinien być lekko złocisty, a kuchnia pachnieć tak, że nagle wszyscy znajdują powód, żeby tam zajrzeć. Po upieczeniu zostaw ciasto do ostygnięcia. Choć wiem, że to rada z gatunku tych trudnych do wykonania.

Smakuje jak lato - naprawdę.

Miękkie, delikatnie maślane ciasto i soczyste truskawki tworzą duet, przy którym człowiek bierze kolejny kawałek z bardzo logicznym uzasadnieniem: "przecież są owoce.". 

Największe zagrożenie dla tego ciasta? Przechodzenie obok niego. Za pierwszym razem odkraja się mały kawałek. Za drugim wyrównuje brzeg. Za trzecim człowiek przestaje zadawać pytania.

• niskowęglowodanowe
• bez pszennej mąki
• wilgotne i miękkie
• pełne truskawek
• idealne do kawy i letnich popołudni

Kiedy w domu pojawiają się świeże truskawki, trudno mi myśleć o czymkolwiek innym. No może poza tym, czy zdążę zrobić zdjęcie ciasta, zanim zniknie połowa blaszki 

Bardzo lubię takie jedzenie, które można po prostu otworzyć i zjeść bez całego zamieszania. Bez podgrzewania pięciu rzeczy. Bez kombinowania. Bez sytuacji, w której człowiek o 7 rano stoi nad lodówką i patrzy w nią jak w życiowe decyzje 😄 I właśnie dlatego te muffinki są genialne. Bo robi się je raz… a potem nagle przez dwa dni człowiek ma gotowe śniadanie albo lunch do pracy. I jeszcze smakują tak dobrze, że serio trudno skończyć na jednej.

• 6 jajek
• 100 ml śmietanki 30%
• 100 g sera cheddar albo mozzarelli
• 100 g szynki, boczku albo pieczonego kurczaka
• garść szpinaku
• kilka pomidorków koktajlowych
• sól i pieprz
• ½ łyżeczki oregano
• szczypta papryki wędzonej

Piekarnik nagrzej do 180°C. W misce roztrzep jajka ze śmietanką. Dodaj przyprawy i starty ser. Potem wrzuć pokrojoną szynkę albo kurczaka, szpinak i kawałki pomidorków. I już na tym etapie wygląda to trochę jak „wszystko dobre wrzucone do jednej miski”.

Masę przelej do foremek na muffinki. Nie nalewaj pod samą górę, bo jajka podczas pieczenia lubią sobie trochę urosnąć i poczuć wolność. Piecz około 20–25 minut. Wierzch powinien być lekko złocisty, a środek ścięty.

Smakują trochę jak połączenie omletu, zapiekanki i śniadania „na bogato”. Są kremowe od sera, lekko świeże od pomidorków, konkretne i sycące. I naprawdę świetnie smakują nawet na zimno.

– low carb / keto
– świetne do pracy
– dobre także na zimno
– szybkie i proste
– można zmieniać dodatki i nigdy się nie nudzą

Takie przepisy lubię najbardziej. Bez udawania fit-kuchni z internetu. Po prostu dobre, sycące jedzenie, które naprawdę ułatwia dzień

Nie wiem, kto pierwszy wpadł na pomysł wrzucenia lodu do kawy… ale ta osoba zasługuje na coś dobrego. Bo kiedy za oknem robi się gorąco, człowiek niby chce kawy… ale jednocześnie marzy o czymś zimnym. I wtedy pojawia się ona. Kremowa, zimna, lekko słodka kawa mrożona, która smakuje trochę jak deser, trochę jak „nagroda za przeżycie upału”. A najlepsze jest to, że w wersji low carb dalej smakuje obłędnie. Bez cukrowej bomby. Bez miliona kalorii. Za to z tym uczuciem: „ojej, to jest naprawdę dobre”.

• 200 ml mocnej, schłodzonej kawy
• 100 ml śmietanki 30% albo mleka migdałowego
• 1–2 łyżeczki erytrytolu
• kilka kostek lodu
• opcjonalnie:
• ½ miarki odżywki białkowej waniliowej
• szczypta cynamonu
• bita śmietanka bez cukru

I tu naprawdę wszystko trwa chwilę. Do blendera albo shakera wrzuć: schłodzoną kawę, śmietankę, erytrytol, lód. I miksujesz. Jeśli dodajesz odżywkę albo cynamon — też wrzuć od razu. 

Najlepiej podaj w dużej szklance. Takiej, która już samym wyglądem mówi: „usiądź na chwilę”. Możesz dorzucić kostki lodu, trochę bitej śmietanki albo posypać cynamonem. Albo nie robić nic i wypić od razu przy kuchennym blacie. Też rozumiem.

Kawa smakuje kremowo, kawowo i bardzo letnio. I ma w sobie coś takiego, że człowiek bierze pierwszy łyk i nagle nawet sprzątanie kuchni wydaje się mniej dramatyczne.

Najlepiej wcześniej schłodzić kawę w lodówce. Bo kiedy wrzuca się gorącą na lód… powstaje bardziej „smutna kawa z wodą” niż kawa mrożona. 

– low carb
– szybka
– idealna na ciepłe dni
– smakuje jak deser
– i daje dokładnie ten typ przyjemności, którego człowiek potrzebuje latem

Największy problem tej kawy? Bardzo łatwo zaczyna się robić ją codziennie 

Słońce wpada przez okno, człowiek nagle ma mniej ochoty na ciężkie jedzenie i bardziej na coś zimnego, świeżego i przyjemnego. I właśnie wtedy wjeżdża on. Borówkowy koktajl, który robi się dosłownie chwilę, a smakuje tak, jakby człowiek zamówił coś „fit i fancy” w kawiarni. Tylko tutaj wszystko dzieje się we własnej kuchni, bez wydawania połowy majątku na trzy łyki i listek mięty.

• 250 ml kefiru
• garść borówek
• 1 łyżka nasion chia
• 1 miarka odżywki białkowej waniliowej albo śmietankowej
• 1–2 łyżeczki erytrytolu
• kilka kostek lodu

Do blendera wrzuć wszystkie składniki, zmiksuj wszystko na gładko i właściwie tyle.

Jeśli wrzucisz wcześniej borówki do zamrażarki, koktajl wyjdzie jeszcze lepszy. Taki bardziej kremowy, zimny i trochę „deserowy”. A chia po kilku minutach robi fajną, lekko gęstą konsystencję.

Koktajl smakuje lekko, kremowo, borówkowo. I naprawdę bardzo „letnio”. To jest dokładnie ten typ koktajlu, który człowiek bierze do ręki, siada przy otwartym oknie i nagle wszystko wydaje się trochę spokojniejsze.

– low carb
– szybki i prosty
– syci na długo
– świetny na ciepłe dni
– i smakuje jak mały letni deser

Nie wiem, jak to działa, ale są takie obiady, które pachną już od progu. I człowiek jeszcze nawet nie zdąży zdjąć kurtki, a już słyszy: „ojej, co tak pachnie?”  I właśnie taki jest ten kurczak. Prosty. Bez miliona składników. Bez dziwnych produktów, których potem używa się raz na trzy lata. Za to z kremowym sosem, czosnkiem i takim smakiem, że naprawdę chce się wyjadać sos kawałkiem mięsa do ostatniej kropli.

• 2 filety z kurczaka
• 2 łyżki masła klarowanego
• 3 ząbki czosnku
• 200 ml śmietanki 30%
• 50 g tartego parmezanu
• garść świeżego szpinaku
• sól i pieprz
• ½ łyżeczki oregano
• szczypta chili (opcjonalnie)

Kurczaka przekrój na cieńsze kawałki i dopraw solą oraz pieprzem. Na patelni rozgrzej masło klarowane i smaż mięso kilka minut z każdej strony, aż zrobi się złociste. I tu już zaczyna się ten zapach, przez który człowiek co chwilę zagląda do kuchni. Przełóż kurczaka na chwilę na talerz.

Na tę samą patelnię wrzuć przeciśnięty czosnek. Dosłownie chwilę - tylko żeby zaczął pachnieć, nie przypalił się. Dodaj śmietankę, parmezan i przyprawy. Mieszaj, aż sos zrobi się kremowy. Na koniec wrzuć szpinak i poczekaj, aż lekko zwiędnie.

Włóż kurczaka z powrotem do sosu. Niech wszystko razem chwilę się podusi, żeby mięso przeszło tym smakiem. I ostrzegam - na tym etapie bardzo trudno nie zacząć podjadać prosto z patelni.

Ja najczęściej podaję z brokułem, sałatką albo po prostu z dodatkową porcją sosu, bo szkoda byłoby go zmarnować.

Kurczak smakuje kremowo, czosnkowo i bardzo „comfort food”. To jest dokładnie ten typ obiadu, który wygląda niepozornie, a potem nagle wszyscy milkną przy jedzeniu. A to zawsze jest dobry znak.

Największy problem tego przepisu? To, że człowiek później zaczyna dodawać „więcej sosu” do wszystkiego. Bo ten sos naprawdę robi całą robotę.

– szybki obiad
– low carb / keto
– sycący i bardzo domowy
– prosty, ale smakuje jak „coś więcej”
– i robi ten typ zapachu, który przyciąga ludzi do kuchni 

Niektóre przepisy są skomplikowane. A niektóre po prostu wychodzą dobrze. I ten kurczak zdecydowanie należy do tej drugiej grupy