Sunflower - w wolnej chwili...

Lato potrafi dać w kość. Już od rana jest ciepło, w południe człowiek zastanawia się, czy nie zamieszkać w lodówce, a wieczorem nawet gotowanie wydaje się sportem ekstremalnym. W takie dni nie marzę o gorącym rosole ani pieczeni. Marzę o czymś zimnym. Bardzo zimnym. I najlepiej takim, co nie tylko orzeźwia, ale jeszcze naprawdę syci. Ten chłodnik robię od kilku sezonów i za każdym razem znika z garnka szybciej, niż zdąży się porządnie schłodzić. Jest kremowy, pełen chrupiących warzyw i świeżych ziół. A do tego idealnie wpisuje się w dietę low carb i keto.

• 700 ml kefiru
• 300 ml jogurtu greckiego
• 1 duży ogórek
• 1 pęczek rzodkiewek
• 1 pęczek szczypiorku
• ½ pęczka koperku
• 2 ząbki czosnku
• 2 łyżki majonezu
• 1 łyżka soku z cytryny
• sól
• świeżo mielony pieprz

• 4 ugotowane jajka
• kilka plasterków ogórka
• świeży koperek
• opcjonalnie kilka kostek awokado

Ogórka zetrzyj na tarce o grubych oczkach. Jeśli puści dużo soku, delikatnie go odciśnij. Rzodkiewki również zetrzyj lub pokrój w bardzo drobną kostkę. Szczypiorek i koperek drobno posiekaj. Do dużej miski wlej kefir i dodaj jogurt grecki. Wrzuć majonez, przeciśnięty czosnek i sok z cytryny. Całość dokładnie wymieszaj. Dodaj warzywa oraz zioła. Dopraw solą i dużą ilością świeżo mielonego pieprzu. Na koniec wstaw chłodnik do lodówki przynajmniej na godzinę. I tu zaczyna się najtrudniejsza część. Nie podjadać co pięć minut "tylko spróbuję, czy już dobry". 

Najbardziej lubię nalać chłodnik do głębokiego talerza, dodać połówki ugotowanego jajka, trochę koperku i kilka kostek awokado. Czasem dorzucam jeszcze kilka kostek lodu. Tak, wiem. Brzmi dziwnie. Spróbuj. Podziękujesz mi później. 

Chłodnik smakuje świeżo, lekko i kremowo. Ogórek przyjemnie chłodzi, rzodkiewka dodaje charakteru, koperek robi całą letnią robotę, a jajko sprawia, że to już nie jest tylko zupa. To pełnowartościowy obiad.

• idealny na upały
• sycący mimo swojej lekkości
• pełen świeżych warzyw i ziół
• gotowy w kilkanaście minut
• keto i low carb

Jeśli miałabym wybrać jedno danie, które najlepiej smakuje latem, byłby to właśnie ten chłodnik. Bo czasem najlepsze przepisy nie potrzebują piekarnika, długiej listy składników ani wielkiego planowania. Wystarczy kilka świeżych warzyw, dobra miska i chwila spokoju na tarasie. A reszta robi się sama. 

Mam teorię. Najlepsze desery to nie te najbardziej skomplikowane. Najlepsze są te, które robi się w kilka minut, a potem człowiek udaje, że przygotowywał je pół dnia . I właśnie taki jest ten malinowy krem. Lekki. Kremowy. Delikatnie waniliowy. Z przyjemną kwaskowością malin. I naprawdę trudno uwierzyć, że jest niskowęglowodanowy. Bo smakuje bardziej jak coś z dobrej kawiarni niż deser „na diecie”.

• 250 g mascarpone
• 150 ml śmietanki 30%
• 2–3 łyżki erytrytolu pudru
• 1 łyżeczka ekstraktu waniliowego
• 150 g malin
• 1 łyżka płatków migdałowych

Śmietankę ubij na puszysto. Nie na beton. Ma być lekka i kremowa. W osobnej misce wymieszaj mascarpone, erytrytol i wanilię. Połącz z ubitą śmietanką. Powstanie gładki, puszysty krem. Taki, którego bardzo łatwo ubywa jeszcze przed podaniem.

Do pucharków nałóż część kremu. Dodaj maliny. Następnie kolejną warstwę kremu. Na wierzchu rozsyp maliny i lekko podprażone płatki migdałowe. I gotowe. Serio. Cała filozofia.

Smakuje jak połączenie sernika na zimno i lekkiego musu. Maliny dodają świeżości, mascarpone kremowości, a migdały przyjemnej chrupkości. W efekcie powstaje deser, który znika zdecydowanie szybciej, niż się go przygotowuje.

• low carb i keto
• gotowy w 10 minut
• bez pieczenia
• lekki i kremowy
• idealny na ciepłe dni
• wygląda efektownie, choć robi się go banalnie prosto

Lubię desery, które nie wymagają specjalnej okazji. Wystarczy kawa, chwila spokoju i taki pucharek pełen malinowego kremu. A dzień od razu robi się przyjemniejszy.

Nie wiem, kto wymyślił połączenie kawy i czekolady, ale ta osoba zdecydowanie wiedziała, co robi. Bo czasem zwykła kawa to za mało. A czasem człowiek ma ochotę na coś słodkiego, ale jednocześnie nie chce kończyć dnia z cukrowym rollercoasterem. I właśnie wtedy pojawia się ona. Kremowa, czekoladowa, lodowata i tak dobra, że pierwsza myśl po wypiciu brzmi: "To naprawdę jest low carb?"  Najlepsze jest to, że przygotowanie trwa krócej niż zastanawianie się, co obejrzeć wieczorem.

• 200 ml mocnej, schłodzonej kawy
• 150 ml śmietanki 30%
• 1 łyżka gorzkiego kakao
• 2–3 łyżeczki erytrytolu
• kilka kostek lodu
• opcjonalnie:
• ½ miarki czekoladowej odżywki białkowej
• szczypta cynamonu
• odrobina ekstraktu waniliowego

Kawę zaparz wcześniej i dobrze schłódź. Do blendera wrzuć: schłodzoną kawę, śmietankę, kakao, erytrytol, kostki lodu, Jeśli używasz odżywki białkowej lub wanilii, dodaj je teraz. Miksuj około minuty. Powinna powstać gęsta, kremowa pianka. Taka, która już samym wyglądem zachęca do pierwszego łyka.

Przelej do wysokiej szklanki. Możesz posypać odrobiną kakao albo startą gorzką czekoladą bez cukru. Choć przyznam, że najczęściej nie mam tyle cierpliwości 😄

Smakuje trochę jak mrożona mokka z dobrej kawiarni, trochę jak deser, trochę jak nagroda za przeżycie upalnego dnia. Czekolada świetnie łączy się z kawą, a śmietanka sprawia, że całość jest aksamitna i naprawdę sycąca.

• niskowęglowodanowa
• mocno czekoladowa
• idealna na ciepłe dni
• gotowa w kilka minut
• smakuje jak coś dużo bardziej grzesznego, niż jest naprawdę

Jeśli lato miałoby smakować jak kawa, wyobrażam je sobie właśnie tak. Zimne, kremowe, czekoladowe i zdecydowanie warte dokładki.

Lato ma swoje prawa. Człowiek otwiera piekarnik i już mu gorąco. Dlatego właśnie uwielbiam desery, które robią się praktycznie same. Bez pieczenia. Bez stania przy kuchence. Bez zastanawiania się, czy ciasto wyrosło. Ten sernik po prostu się robi. Potem trafia do lodówki. A później zaczyna się regularne sprawdzanie, czy już można ukroić kawałek. I tak, wiem doskonale, że takie kontrolne otwieranie lodówki nie przyspiesza chłodzenia. Nigdy nie przeszkadzało mi to próbować.

Mam ogromną słabość do lodów pistacjowych. Takich naprawdę pistacjowych. Nie zielonych od barwnika. Nie takich, które pistacje widziały tylko na zdjęciu. Tylko kremowych, puszystych i pełnych smaku. Przez długi czas wydawało mi się, że takich lodów nie da się zrobić w domu. A potem okazało się, że jednak się da. I to takich, które spokojnie mogą konkurować z lodziarnią. A już na pewno z lodami z sieciówek.

• 250 ml śmietanki 30%
• 250 g mascarpone
• 80–100 g obranych, niesolonych pistacji
• 50–70 g erytrytolu pudru
• 1 łyżeczka ekstraktu waniliowego
• szczypta soli

Pistacje zmiksuj na bardzo drobno. Nie muszą być idealnie gładkie. Kilka większych kawałków daje później świetny efekt. I tę przyjemność, kiedy trafia się na chrupiący kawałek pistacji.

Do dużej miski wlej schłodzoną śmietankę. Ubij ją na puszysto. Nie na beton. Ma być lekka i kremowa. W drugiej misce wymieszaj mascarpone, erytrytol, wanilię i szczyptę soli. Dodaj zmielone pistacje. Całość wymieszaj. Następnie delikatnie połącz z ubitą śmietanką. Nie mieszaj jak ciasta na naleśniki. Chodzi o zachowanie puszystości. To właśnie ona później robi całą robotę.

Przełóż masę do pojemnika. Wyrównaj wierzch. Posyp kilkoma dodatkowymi pistacjami. Wstaw do zamrażarki na około 4–5 godzin. Jeśli wytrzymasz 😄

Wyjmij lody około 10–15 minut przed podaniem. Staną się bardziej kremowe i będą nabierały się jak prawdziwe lody z dobrej lodziarni.

Wyobraź sobie połączenie kremowego mascarpone, delikatnej śmietanki, dużej ilości prawdziwych pistacji i słodyczy bez cukrowego przesytu.

To są lody, które smakują bogato. Tak porządnie. Nie wodniście. Nie sztucznie. Po prostu luksusowo.

• keto i low carb
• bez cukru
• bez maszyny do lodów
• puszyste i kremowe
• pełne prawdziwego smaku pistacji

Nie wiem, czy są lepsze od wszystkich lodów świata. Wiem tylko, że kiedy stoją w zamrażarce, człowiek nagle znajduje bardzo dużo powodów, żeby akurat przechodzić obok kuchni 

Rabarbar ma w sobie coś wyjątkowego. Przez większą część roku człowiek o nim nie myśli. A potem nagle pojawia się na straganach i zaczyna się: "Może kompot?" "Może drożdżowe?" "Może placek u babci?"  U mnie najczęściej kończy się na cieście. Ale nie byle jakim. Bo skoro już piec, to niech będzie wilgotne, pachnące wanilią i takie, że po pierwszym kawałku człowiek od razu planuje drugi. A przy okazji niech będzie niskowęglowodanowe. Bo jedno drugiemu wcale nie przeszkadza.

• 4 jajka
• 100 g miękkiego masła
• 80 g erytrytolu
• 150 g mąki migdałowej
• 50 g mielonych migdałów
• 100 ml śmietanki 30%
• 1 łyżeczka ekstraktu waniliowego
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 300 g rabarbaru

• 50 g mąki migdałowej
• 30 g zimnego masła
• 20 g erytrytolu
• szczypta cynamonu

Rabarbar umyj i pokrój na kawałki długości około 1–2 cm. Jeśli trafił Ci się wyjątkowo kwaśny egzemplarz, możesz oprószyć go odrobiną erytrytolu i odstawić na kilka minut. Choć przyznam, że lubię ten charakterek rabarbaru.

Masło utrzyj z erytrytolem. Dodawaj po jednym jajku. Następnie wlej śmietankę i wanilię. Wsyp mąkę migdałową, mielone migdały oraz proszek do pieczenia. Powstanie gęste, kremowe ciasto. Przełóż je do tortownicy o średnicy około 22 cm. Na wierzchu rozsyp rabarbar. Nie wciskaj go na siłę. Podczas pieczenia sam znajdzie sobie miejsce.

W miseczce rozetrzyj palcami wszystkie składniki. Powinna przypominać mokry piasek. Ten moment zawsze przypomina mi dzieciństwo i podjadanie kruszonki jeszcze przed pieczeniem. Posyp nią całe ciasto.

Piecz około 45–50 minut w 175°C. Wierzch powinien być złocisty. Kruszonka lekko chrupiąca. A dom pachnieć tak, że nagle wszystkim przypomina się, gdzie jest kuchnia.

Ciasto smakuje dokładnie tak, jak powinno smakować dobre ciasto z rabarbarem. Najpierw delikatna słodycz. Potem przyjemna kwaskowość owoców. Na końcu maślana kruszonka. I nagle okazuje się, że ten kawałek, który miał być "tylko do kawy", jakoś tajemniczo znika.

• niskowęglowodanowe
• bez pszennej mąki
• wilgotne i miękkie
• z chrupiącą kruszonką
• idealne do kawy, herbaty i majowych popołudni

Rabarbar nie zostaje z nami na długo. Dlatego warto wykorzystać ten moment i upiec coś, co pachnie domem, spokojem i początkiem lata.

Przyznaję się bez bicia. Lubię takie obiady, które pachną już wtedy, kiedy jeszcze nie są gotowe. Takie, które sprawiają, że człowiek co chwilę zagląda do patelni, jakby od tego mięso miało szybciej się zrobić. I właśnie taka jest ta karkówka. Miękka, soczysta, otulona aromatycznym sosem z pieczarek i warzyw. Bez mąki. Bez zagęstników. Bez całego tego kombinowania. Po prostu porządne jedzenie.

• 700 g karkówki
• 300 g pieczarek
• 1 średnia cukinia
• 1 cebula
• 2 ząbki czosnku
• 200 ml śmietanki 30%
• 2 łyżki masła klarowanego
• 1 łyżeczka musztardy
• ½ łyżeczki papryki wędzonej
• ½ łyżeczki tymianku
• sól i pieprz

Karkówkę pokrój w niezbyt cienkie plastry. Posól, popieprz i oprósz papryką wędzoną. Na dużej patelni rozgrzej masło klarowane. Obsmaż mięso z obu stron. Nie chodzi o to, żeby było gotowe. Ma złapać kolor. Ten kolor, który mówi: "o tak, będzie dobrze."  Przełóż mięso na talerz.

Na tej samej patelni podsmaż cebulę. Dodaj czosnek. Potem pieczarki. I tu zaczyna się magia. Bo pieczarki najpierw puszczają wodę, a potem nagle zaczynają pachnieć tak, że człowiek robi się głodny po raz drugi. Na końcu dodaj pokrojoną cukinię. Podsmaż jeszcze kilka minut.

Do warzyw dodaj śmietankę, musztardę i tymianek. Wymieszaj. Włóż karkówkę z powrotem na patelnię. Przykryj. Duś około 30–40 minut na małym ogniu. I teraz pozostaje najtrudniejsza część. Czekanie.

Najczęściej podaje z dużą sałatką, z surówką z nowalijek, z brokułem na maśle, albo po prostu w misce, z dużą ilością sosu. Bo szkoda byłoby zostawić choć kroplę.

Smakuje dokładnie tak, jak powinien smakować domowy obiad. Mięso jest miękkie. Pieczarki robią całą aromatyczną robotę. Cukinia dodaje lekkości. A sos... Powiedzmy tylko tyle, że bardzo łatwo nagle potrzebować dokładki.

• niskowęglowodanowy
• sycący na długo
• prosty do przygotowania
• idealny także na drugi dzień
• pachnie tak, że wszyscy krążą wokół kuchni

Niektóre przepisy są efektowne. Niektóre modne. A niektóre po prostu sprawiają, że przy stole robi się cicho, bo wszyscy zajęci są jedzeniem. I ta karkówka zdecydowanie należy do tej ostatniej kategorii 

Czasami największe kulinarne sukcesy nie zaczynają się od wielkiego planowania. Zaczynają się od otwarcia lodówki i myśli: "No dobrze, co ja tu mam?"  Tak właśnie było z tą sałatką. Miała być zwykłą kolacją. Taką bez fajerwerków. A potem okazało się, że jest chrupiąco, kremowo, słono, świeżo i właściwie wszystko się zgadza. Od tamtej pory wraca regularnie. Bo nie wymaga wielkich zakupów, a smakuje tak, jakby człowiek jednak trochę się postarał.

• 1 filet z kurczaka
• mix sałat
• 100 g sera feta
• ½ ogórka
• kilka pomidorków koktajlowych
• ½ czerwonej papryki
• 2 łyżki pestek słonecznika
• 1 małe awokado

• 1 łyżka oliwy
• ½ łyżeczki papryki wędzonej
• ½ łyżeczki czosnku granulowanego
• sól i pieprz

Truskawki mają jedną wadę. Pojawiają się, człowiek kupuje kilogram, a potem nagle okazuje się, że trzeba podjąć bardzo ważną decyzję: zjeść od razu czy zrobić ciasto? U mnie odpowiedź zwykle brzmi: ciasto. Bo są takie połączenia, które po prostu działają. Truskawki, wanilia, delikatne ciasto i kawa na tarasie albo balkonie. I nie, dieta niskowęglowodanowa wcale nie oznacza, że trzeba wtedy siedzieć z liściem sałaty i patrzeć smutno na innych. Wręcz przeciwnie. To ciasto jest miękkie, wilgotne, pachnie latem i naprawdę trudno uwierzyć, że jest low carb.

• 4 jajka
• 100 g miękkiego masła
• 80 g erytrytolu
• 150 g mąki migdałowej
• 50 g mielonych migdałów
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 100 ml śmietanki 30%
• 1 łyżeczka ekstraktu waniliowego
• 250–300 g truskawek

Piekarnik nagrzej do 175°C. Formę o średnicy około 22 cm wyłóż papierem do pieczenia. Masło utrzyj z erytrytolem na jasną masę. Dodawaj po jednym jajku i cały czas miksuj. Następnie dodaj śmietankę oraz wanilię. Wsyp mąkę migdałową, mielone migdały i proszek do pieczenia. Powstanie gęste, kremowe ciasto. Przełóż je do formy. Na wierzchu ułóż przekrojone truskawki. Nie żałuj ich. Naprawdę. Im więcej truskawek, tym więcej szczęścia.

Piecz około 40–45 minut. Wierzch powinien być lekko złocisty, a kuchnia pachnieć tak, że nagle wszyscy znajdują powód, żeby tam zajrzeć. Po upieczeniu zostaw ciasto do ostygnięcia. Choć wiem, że to rada z gatunku tych trudnych do wykonania.

Smakuje jak lato - naprawdę.

Miękkie, delikatnie maślane ciasto i soczyste truskawki tworzą duet, przy którym człowiek bierze kolejny kawałek z bardzo logicznym uzasadnieniem: "przecież są owoce.". 

Największe zagrożenie dla tego ciasta? Przechodzenie obok niego. Za pierwszym razem odkraja się mały kawałek. Za drugim wyrównuje brzeg. Za trzecim człowiek przestaje zadawać pytania.

• niskowęglowodanowe
• bez pszennej mąki
• wilgotne i miękkie
• pełne truskawek
• idealne do kawy i letnich popołudni

Kiedy w domu pojawiają się świeże truskawki, trudno mi myśleć o czymkolwiek innym. No może poza tym, czy zdążę zrobić zdjęcie ciasta, zanim zniknie połowa blaszki