Sunflower - w wolnej chwili...

Jesień ma swoje smaki i zapachy, a jednym z moich ulubionych połączeń o tej porze roku jest kawa z aromatem cynamonu, piernika i karmelu. Od dawna miałam ochotę przygotować słynną Pumpkin Spice Latte, czyli kawę dyniową, która jesienią pojawia się w kawiarniach i kusi swoim korzennym aromatem. Zniechęcała mnie jednak perspektywa pieczenia dyni, przygotowywania puree i całego tego zamieszania dla jednej filiżanki kawy. Aż w końcu odkryłam, że można znacznie prościej!

W sklepie trafiłam na niewielki, 80-gramowy słoiczek HiPP BIO „Pierwsza dynia”. Zwyczajny mus dyniowy przeznaczony dla niemowląt, bez zbędnych dodatków, który okazał się świetnym sposobem na przygotowanie jesiennej kawy. Dynia jest już ugotowana i idealnie gładka, więc wystarczy połączyć ją z kilkoma składnikami, żeby w kilka minut wyczarować coś naprawdę przyjemnego.

Ponieważ ograniczam węglowodany, postanowiłam przygotować Pumpkin Spice Latte w wersji low carb. Zamiast zwykłego mleka wybrałam niesłodzone mleko migdałowe, a cukier zastąpiłam słodzącymi kropelkami smakowymi. Mam ich kilka rodzajów, między innymi karmelowe, waniliowe, piernikowe i o smaku białej czekolady. Do tej kawy najbardziej pasuje mi połączenie piernika z karmelem, które pięknie podkreśla delikatny smak dyni.

Składniki na jedną dużą kawę

• 150 ml niesłodzonego mleka migdałowego

• 30–40 g musu dyniowego HiPP BIO „Pierwsza dynia”

• 60 ml mocnego espresso

• 1 łyżka śmietanki 30%

• 1/4 łyżeczki przyprawy do piernika bez dodatku cukru

• 2 krople słodzika smakowego piernikowego

• 2 krople słodzika smakowego karmelowego

• odrobina cynamonu do posypania

Do niewielkiego rondelka przekładam mus dyniowy, dolewam mleko migdałowe oraz śmietankę. Dodaję przyprawę do piernika i wszystko dokładnie mieszam trzepaczką, podgrzewając na niewielkim ogniu. Mieszanka powinna być gorąca, ale nie musi się zagotować.

Kiedy mleko połączy się z dynią i przyprawami, zdejmuję rondelek z ognia i dodaję kropelki piernikowe oraz karmelowe. Ich ilość warto dostosować do własnych upodobań, ponieważ poszczególne słodziki różnią się intensywnością smaku. Następnie spieniam całość ręcznym spieniaczem do mleka, dzięki czemu napój staje się delikatniejszy i bardziej kremowy.

Do dużej szklanki wlewam świeżo zaparzone, mocne espresso, a następnie powoli dodaję gorące mleko dyniowe. Na koniec wystarczy odrobina cynamonu i można delektować się jesienną kawą.

W Pumpkin Spice Latte najważniejsza jest równowaga smaków. Dynia powinna być delikatnie wyczuwalna, ale nie może zdominować kawy. Dlatego na początek polecam wykorzystać około 30 g musu, a dopiero później zwiększyć jego ilość, jeśli lubimy bardziej dyniowy smak. Podwójne espresso sprawia, że napój zachowuje kawowy charakter, a przyprawy korzenne nadają mu przyjemnej głębi.

Śmietanka 30% jest niewielkim dodatkiem, ale zdecydowanie poprawia konsystencję. Mleko migdałowe samo w sobie bywa dość lekkie i wodniste, natomiast połączenie go ze śmietanką i musem dyniowym pozwala uzyskać bardziej aksamitny napój. Warto również zwrócić uwagę na skład przyprawy do piernika, ponieważ niektóre gotowe mieszanki zawierają cukier.

Można też eksperymentować z aromatami. Piernik i karmel tworzą klasyczne, jesienne połączenie, wanilia nada kawie łagodniejszego charakteru, a kilka kropelek o smaku białej czekolady pozwoli przygotować bardziej deserową wersję. Nie dodawałabym jednak wszystkich aromatów jednocześnie, ponieważ łatwo zagłuszyć nimi smak kawy i dyni.

Jesienne sobotnie popołudnie, ulubiony kubek, gorąca kawa pachnąca piernikiem i karmelem oraz chwila tylko dla siebie. Czasami naprawdę niewiele potrzeba, żeby zwykła przerwa na kawę zamieniła się w małą przyjemność. A jeśli można przygotować ją w domu, bez dodatku cukru i bez długiego stania w kuchni, tym bardziej warto spróbować.

Ostatnio przygotowałam sobie właśnie taką jabłkowo-cynamonową herbatę. Bez gotowych mieszanek, aromatyzowanych syropów i całej kolekcji przypraw, które czasami pojawiają się w przepisach na jesienne napoje. Wystarczyły trzy cienkie plasterki jabłka, kawałek laski cynamonu, dwa goździki i zwyczajna czarna herbata. Efekt okazał się dokładnie taki, jak lubię. Delikatny owocowy aromat, przyjemna korzenna nuta i smak dobrej herbaty, którego nie zagłuszają dodatki. Przy okazji kuchnia zaczęła pachnieć tak, jakby ktoś właśnie zabrał się za pieczenie szarlotki, chociaż jedyną wykonaną przeze mnie pracą było pokrojenie kawałka jabłka.

W mojej kuchni low carb takie drobne przyjemności mają szczególne znaczenie. Nie zamierzam rezygnować z jesiennych smaków tylko dlatego, że ograniczam węglowodany, ale staram się korzystać z nich rozsądnie. Jabłko zawiera naturalne cukry i nie będę udawała, że jest inaczej. W tym przepisie wykorzystuję jednak zaledwie kilka cienkich plasterków, przede wszystkim dla zapachu. Nie rozgotowuję ich, nie wyciskam soku i nie dodaję cukru ani miodu. Dzięki temu napar pozostaje lekki, a ilość węglowodanów przechodzących z owoców do herbaty jest niewielka, choć nie da się jej dokładnie określić bez analizy gotowego napoju.

Składniki na jeden duży kubek, około 300 ml:

• 300 ml wody

• 1 łyżeczka dobrej czarnej herbaty liściastej lub 1 torebka

• 2–3 bardzo cienkie plasterki jabłka ze skórką

• 1 niewielki kawałek laski cynamonu, około 3 cm

• 2 goździki

• opcjonalnie odrobina soku z cytryny

• opcjonalnie kilka kropli ulubionego słodzika, jeśli ktoś lubi słodsze napoje

Zaczynam od jabłka, które dokładnie myję i kroję w naprawdę cienkie plasterki. Nie obieram go ze skórki, ponieważ zależy mi na naturalnym aromacie, a przy okazji plasterki ładniej wyglądają w kubku. Wybieram jabłko jędrne i pachnące, najlepiej odmianę o wyraźnym smaku, ponieważ mdły owoc niewiele wniesie do naparu. Nie potrzebuję całego jabłka, a nawet jego połowy. Pozostałą część mogę po prostu zjeść albo wykorzystać później w kuchni, zamiast wrzucać ją do herbaty tylko dlatego, że została już pokrojona.

Do małego rondelka wlewam wodę, dodaję kawałek laski cynamonu i dwa goździki. Doprowadzam do wrzenia, zmniejszam ogień i podgrzewam przez około 3 minuty, żeby przyprawy oddały część swojego aromatu. Nie gotuję ich przez kwadrans, ponieważ nie zależy mi na przygotowaniu intensywnego korzennego wywaru. Cynamon ma być wyczuwalny, ale nie powinien zdominować całego napoju, a goździki potrafią być pod tym względem wyjątkowo stanowcze. Dwa naprawdę wystarczą, szczególnie jeśli chcemy jeszcze poczuć smak herbaty.

Zdejmuję rondelek z ognia, czekam chwilę, aż woda przestanie intensywnie wrzeć, i zalewam nią czarną herbatę. Parzę ją przez około 3–4 minuty, zgodnie z zaleceniami dla wybranego gatunku, a następnie usuwam liście lub torebkę. Do dużego kubka wkładam plasterki jabłka, przelewam gorącą herbatę razem z cynamonem i goździkami, po czym pozostawiam na kolejne 2–3 minuty. W tym czasie jabłko delikatnie oddaje swój zapach, ale nie zdąży się rozgotować ani zamienić napoju w owocową mieszankę. Jeśli mam ochotę, dodaję dosłownie kilka kropli cytryny, chociaż najczęściej pozostawiam herbatę w jej najprostszej wersji.

Najważniejsze jest dla mnie zachowanie odpowiednich proporcji. Przy dużej ilości jabłka napój staje się bardziej owocowy, przy nadmiarze cynamonu zaczyna przypominać płynny deser, a zbyt wiele goździków potrafi skutecznie zagłuszyć wszystkie pozostałe smaki. Dlatego nie przesadzam z dodatkami i nie traktuję kubka jak miejsca, w którym trzeba zmieścić pół zawartości szuflady z przyprawami. Lubię delikatne aromaty, które wyczuwam podczas picia, ale które nie odbierają przyjemności z samej herbaty.

Czasami zamiast czarnej herbaty wykorzystuję rooibos, szczególnie wieczorem, kiedy nie mam ochoty na kofeinę. Z jabłkiem i cynamonem komponuje się bardzo przyjemnie, a jego naturalnie łagodny smak dobrze współgra z korzennymi przyprawami. Wtedy przygotowuję napar zgodnie z czasem parzenia podanym na opakowaniu. Nieco inaczej smakuje również wersja z herbatą zieloną, chociaż tutaj jestem ostrożniejsza z temperaturą wody i ilością goździków, ponieważ delikatniejszy napar łatwo zdominować.

Nie dodaję do tej herbaty miodu, cukru ani syropów smakowych. Nie mam również potrzeby dosładzania jej erytrytolem, ponieważ jabłko i cynamon dają przyjemne wrażenie słodyczy samym aromatem. Oczywiście każdy ma własne upodobania i jeśli ktoś woli słodszy napój, może dodać odrobinę odpowiedniego słodzika. Ja najbardziej lubię tę wersję, w której czuję delikatną cierpkość czarnej herbaty, świeżość jabłka i ciepły zapach przypraw. Jest w niej coś bardzo domowego, zwyczajnego i przyjemnego.

Herbata jabłkowo-cynamonowa najlepiej smakuje mi świeżo przygotowana. Nie robię jej całego dzbanka na zapas, ponieważ po dłuższym czasie plasterki jabłka miękną, a goździki mogą nadać napojowi zbyt intensywny smak. Jeśli przygotowuję większą porcję, po kilku minutach wyjmuję przyprawy i owoce, pozostawiając sam napar. Dzięki temu herbata zachowuje swój charakter i nie staje się coraz mocniejsza z każdą kolejną chwilą.

Najchętniej piję ją w swoim kąciku czytelniczym, z książką na kolanach i kocem pod ręką. Jesienią coraz częściej doceniam takie spokojne chwile, kiedy nie trzeba nigdzie się spieszyć, niczego organizować ani nawet szczególnie się wysilać. Kubek gorącej herbaty, kilka stron dobrej książki i ciepłe światło lampki potrafią skutecznie poprawić nastrój po długim dniu. Oczywiście pod warunkiem, że uda mi się znaleźć wolne miejsce w fotelu, ponieważ moje koty mają własne zdanie na temat tego, do kogo należą najwygodniejsze miejsca w domu.

Najbardziej rozbawiło mnie jednak to, że przygotowanie tej herbaty zajmuje zaledwie kilka minut, a zapach potrafi stworzyć atmosferę, jakbym od godziny piekła coś wyjątkowego. Człowiek wchodzi do kuchni, czuje jabłka i cynamon, od razu wyobraża sobie szarlotkę, kruche ciasto albo drożdżówki, a tymczasem na blacie stoi tylko kubek herbaty i deska, na której pokroiłam trzy plasterki jabłka. Trudno o bardziej ekonomiczny sposób na stworzenie jesiennego nastroju.

I chyba właśnie za to najbardziej lubię takie proste przepisy. Nie wymagają specjalnych zakupów, długich przygotowań ani późniejszego sprzątania połowy kuchni. Wystarczy kilka składników, które zazwyczaj mam w domu, i odrobina czasu dla siebie. A jeśli przy okazji całe mieszkanie pachnie szarlotką, to przecież nie muszę nikomu tłumaczyć, że tym razem piekarnik nawet nie został włączony.

Moja miłość do serników jest chyba jedną z najbardziej stałych rzeczy w życiu. Mogę zmieniać ulubione kawy, przekładać książki na półkach, przestawiać doniczki i obiecywać sobie, że tym razem naprawdę nie kupię kolejnej świeczki, ale dobry sernik zawsze będzie miał u mnie szczególne miejsce. Najchętniej taki kremowy, delikatny, niezbyt słodki, z wyraźnym smakiem sera i dodatkiem, który nadaje mu charakteru. Jesienią naturalnie ciągnie mnie do cynamonu, więc postanowiłam połączyć te dwie przyjemności i przygotować mini serniczki na orzechowym spodzie. Bez wielkiej tortownicy, bez krojenia równych kawałków i bez zastanawiania się, czy sernik przypadkiem nie postanowi opaść dokładnie na środku.

Foremka na muffinki jest jednym z tych kuchennych wynalazków, które doceniam coraz bardziej. Można w niej upiec babeczki, niewielkie zapiekanki, jajeczne śniadania, a nawet serniczki, które wyglądają bardzo elegancko, chociaż przygotowanie ich nie wymaga żadnych szczególnych umiejętności. Lubię też to, że od razu mam gotowe porcje, więc nie muszę wyciągać noża i prowadzić ze sobą negocjacji dotyczących wielkości kawałka. Przy tradycyjnym serniku zawsze zaczyna się niewinnie, od cienkiego plasterka, a później okazuje się, że należałoby jeszcze wyrównać brzeg. Tutaj przynajmniej wiadomo, ile sztuk było na początku, choć niekoniecznie daje to pełną kontrolę nad ich znikaniem.

Spód przygotowałam z mielonych orzechów włoskich i migdałów, połączonych z niewielką ilością masła. Nie dodaję herbatników ani mąki, ponieważ zależy mi na wersji low carb, ale przede wszystkim na smaku. Orzechy po krótkim podpieczeniu stają się aromatyczne, lekko chrupiące i świetnie pasują do delikatnej masy serowej. Cynamon dodaje całości jesiennego charakteru, a odrobina wanilii sprawia, że podczas pieczenia w kuchni zaczyna pachnieć tak przyjemnie, że trudno zachować cierpliwość. Na szczęście mini serniczki pieką się znacznie krócej niż tradycyjny sernik, chociaż później trzeba jeszcze pozwolić im wystygnąć. I właśnie ten ostatni etap uważam za najbardziej wymagający.

Do przygotowania 12 mini serniczków potrzebuję:

Na orzechowy spód:

• 70 g drobno mielonych orzechów włoskich

• 50 g mielonych migdałów

• 35 g roztopionego masła

• 15 g erytrytolu w pudrze

• ½ łyżeczki cynamonu

• szczypty soli

Na masę serową:

• 400 g gęstego twarogu sernikowego z wiaderka, bez dodatku cukru

• 150 g mascarpone

• 2 jajek w rozmiarze M

• 50 g erytrytolu w pudrze lub odpowiedniej ilości innego słodzika

• 1 łyżeczki ekstraktu waniliowego

• 1½ łyżeczki mielonego cynamonu

• 1 łyżeczki soku z cytryny

• szczypty soli

Dodatkowo przygotowuję odrobinę cynamonu do oprószenia gotowych serniczków i kilka posiekanych orzechów włoskich, jeśli mam ochotę na dekorację.

Piekarnik nagrzewam do 170°C, grzanie góra i dół, a metalową foremkę na 12 muffinek wykładam papierowymi papilotkami. Najlepiej sprawdzają się te nieco sztywniejsze, przeznaczone do pieczenia, ponieważ delikatna masa serowa lubi przywierać do cienkiego papieru. Jeśli mam silikonowe foremki, również mogę ich użyć, pamiętając tylko, żeby ustawić je na stabilnej blasze.

Zaczynam od przygotowania spodu. Orzechy włoskie mielę dość drobno, ale nie na zupełnie gładką pastę, ponieważ zależy mi na zachowaniu delikatnie orzechowej struktury. Łączę je z mielonymi migdałami, erytrytolem, cynamonem i szczyptą soli, a następnie dodaję roztopione, lekko przestudzone masło. Wszystko mieszam łyżką, aż powstanie wilgotna, sypka masa, która po ściśnięciu palcami zaczyna się łączyć. Rozdzielam ją równomiernie między papilotki i dociskam dnem małego kieliszka albo łyżeczką. Nie robię zbyt grubych spodów, ponieważ mają być przyjemnym dodatkiem do sernika, a nie jego główną częścią. Foremkę wstawiam do piekarnika na około 7–8 minut, aż orzechy zaczną delikatnie pachnieć i lekko się przyrumienią. Wyjmuję ją i pozostawiam na kilka minut do przestudzenia, a temperaturę piekarnika zmniejszam do 160°C.

W tym czasie przygotowuję masę serową. Twaróg i mascarpone powinny mieć zbliżoną temperaturę, dlatego wyjmuję je z lodówki mniej więcej pół godziny wcześniej. Do miski przekładam twaróg, dodaję mascarpone, erytrytol w pudrze, wanilię, cynamon, sok z cytryny oraz szczyptę soli. Mieszam krótko mikserem na najniższych obrotach albo ręczną trzepaczką, tylko do połączenia składników. Następnie dodaję jajka, jedno po drugim, za każdym razem delikatnie mieszając. Nie ubijam masy długo, ponieważ nie zależy mi na jej napowietrzeniu. Zbyt mocno ubity sernik potrafi podczas pieczenia pięknie wyrosnąć, a później opaść z takim rozmachem, jakby chciał wszystkim pokazać swoje niezadowolenie.

Gotową masę rozdzielam między przygotowane papilotki, pozostawiając kilka milimetrów wolnego miejsca od górnej krawędzi. Wstawiam foremkę do piekarnika nagrzanego do 160°C i piekę przez około 20–25 minut. Dokładny czas zależy od wielkości foremek i konsystencji twarogu. Serniczki są gotowe, kiedy ich brzegi wyraźnie się zetną, a środek pozostanie lekko drżący przy delikatnym poruszeniu formą. Nie czekam, aż wierzch mocno się zarumieni, ponieważ wtedy masa może stać się zbyt sucha. Po wyłączeniu piekarnika uchylam drzwiczki i pozostawiam serniczki w środku na około 10 minut, a następnie wyjmuję je na blat.

Kiedy foremka przestygnie, ostrożnie wyjmuję serniczki i pozostawiam do całkowitego ostygnięcia. Później przekładam je do lodówki na co najmniej 3 godziny, a najlepiej na całą noc. Wiem, że brzmi to mało zachęcająco, szczególnie kiedy w kuchni nadal unosi się zapach cynamonu, ale schłodzenie naprawdę poprawia ich konsystencję. Masa staje się bardziej zwarta, kremowa i delikatna, a orzechowy spód dobrze się z nią łączy. Dopiero wtedy zdejmuję papilotki, ponieważ z ciepłych serniczków papier może odchodzić znacznie trudniej.

Przed podaniem oprószam je odrobiną cynamonu i czasami dodaję kilka drobno posiekanych orzechów. Nie przygotowuję żadnych skomplikowanych polew ani kremów, bo te serniczki naprawdę ich nie potrzebują. Mają przyjemny, wyraźnie cynamonowy smak, delikatną masę serową i lekko chrupiący spód, który świetnie przełamuje kremową konsystencję. Jeśli mam ochotę na bardziej deserową wersję, podaję je z łyżeczką mascarpone wymieszanego z wanilią, ale zazwyczaj wystarcza mi sam serniczek i filiżanka dobrej kawy.

Warto pamiętać, że przy wypiekach low carb duże znaczenie ma rodzaj użytego twarogu. Wybieram gęsty, naturalny ser sernikowy, bez dodatku cukru i zbędnych zagęstników. Jeśli twaróg jest bardzo rzadki, masa może potrzebować nieco dłuższego pieczenia, a gotowe serniczki będą bardziej miękkie. Dlatego nie polecam używania przypadkowego, wodnistego sera tylko dlatego, że akurat stoi w lodówce. Mascarpone dodaje kremowości i łagodzi smak twarogu, ale nie zastąpi odpowiedniej konsystencji podstawowego składnika. Podobnie jest z erytrytolem, który najlepiej sprawdza się w postaci pudru. Zwykłe kryształki mogą pozostać wyczuwalne w zimnym deserze, dlatego jeśli mam tylko taki s

Poranki przed wyjściem do pracy mają u mnie jedną wspólną cechę. Czas płynie wtedy zdecydowanie szybciej niż w pozostałych godzinach dnia. Niby wszystko jest zaplanowane, ubrania przygotowane, kawa już pachnie, a jednak zawsze znajdzie się coś, co wymaga natychmiastowej uwagi. Dlatego bardzo lubię takie obiady do pracy, które mogę przygotować poprzedniego wieczoru, zamknąć w pudełku i rano po prostu wyjąć z lodówki. Bez krojenia warzyw o świcie, bez smażenia czegokolwiek między jednym łykiem kawy a drugim i bez gorączkowego zastanawiania się, co właściwie zabrać ze sobą do jedzenia.

Ostatnio przygotowałam sałatkę z kurczakiem, pieczoną papryką, fetą i pestkami dyni. Niby nic szczególnego, kilka zwyczajnych składników, które można kupić w każdym sklepie, ale razem tworzą naprawdę smaczny i sycący posiłek. Pieczona papryka ma delikatnie słodkawy smak, feta dodaje przyjemnej słoności, a pestki dyni wprowadzają trochę chrupkości. Do tego soczysty kurczak, garść świeżych warzyw i prosty dressing na bazie oliwy oraz cytryny. Bez majonezu, ciężkiego sosu i składników, które po kilku godzinach zamieniają sałatkę w niezbyt apetyczną mieszankę.

Przygotowywanie lunchboxów nauczyło mnie jednej rzeczy. Nawet najlepsza sałatka potrafi stracić cały swój urok, jeśli wieczorem wrzucimy wszystko do jednego pojemnika, dokładnie wymieszamy i zostawimy na noc. Rano sałata bywa smutna, pestki miękkie, a na dnie zbiera się płyn, którego zdecydowanie nie planowaliśmy. Dlatego mam swój prosty sposób na pakowanie. Składniki układam warstwami, dressing przechowuję osobno, a pestki dosypuję dopiero przed jedzeniem. Dzięki temu następnego dnia sałatka wygląda i smakuje tak, jak powinna, a ja nie muszę udawać, że rozmokłe liście są właśnie tym, na co miałam ochotę.

Do przygotowania dwóch porządnych porcji potrzebuję:

• 300 g filetu z piersi kurczaka

• 2 czerwonych papryk

• 80 g sera feta

• 80 g mieszanki sałat, najlepiej z rukolą

• ½ świeżego ogórka

• 30 g pestek dyni

• 1 łyżki oliwy do przygotowania kurczaka

• ½ łyżeczki słodkiej papryki

• ¼ łyżeczki wędzonej papryki

• ½ łyżeczki suszonego oregano

• soli i świeżo mielonego pieprzu

Na dressing przygotowuję dodatkowo 2 łyżki oliwy, 1 łyżkę soku z cytryny, ½ łyżeczki musztardy Dijon, szczyptę oregano i odrobinę pieprzu. Soli dodaję naprawdę niewiele, ponieważ feta sama w sobie jest dość słona.

Zaczynam od papryki, ponieważ potrzebuje najwięcej czasu. Piekarnik nagrzewam do 220°C, papryki myję, przekrawam na połówki, usuwam gniazda nasienne i układam na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, skórką do góry. Piekę przez około 25–30 minut, aż skórka miejscami mocno się przyrumieni, a miąższ zmięknie. Następnie przekładam paprykę do miski, przykrywam talerzem i zostawiam na około 10 minut. Dzięki temu skórka łatwiej odchodzi, chociaż nie trzeba usuwać jej co do najmniejszego fragmentu. Ostudzoną paprykę obieram, kroję w szerokie paski i odkładam na sitko, żeby pozbyć się nadmiaru soku. To ważne, ponieważ nie chcę, żeby następnego dnia cała wilgoć znalazła się na dnie lunchboxa.

W czasie pieczenia papryki przygotowuję kurczaka. Mięso osuszam papierowym ręcznikiem, nacieram oliwą, słodką i wędzoną papryką, oregano oraz niewielką ilością soli i pieprzu. Na rozgrzanej patelni obsmażam filety z obu stron, a następnie zmniejszam ogień i doprowadzam mięso do pełnego upieczenia. W zależności od grubości zajmuje to zwykle około 10–15 minut łącznie. Najpewniej sprawdzić temperaturę w najgrubszej części filetu, powinna wynosić co najmniej 74°C. Nie kroję kurczaka od razu po zdjęciu z patelni, tylko pozwalam mu odpocząć przez kilka minut, dzięki czemu pozostaje bardziej soczysty. Później kroję go w niezbyt cienkie plasterki lub większą kostkę.

Pestki dyni wsypuję na suchą patelnię i prażę przez około 2–3 minuty, regularnie mieszając, aż zaczną przyjemnie pachnieć i delikatnie się zarumienią. Trzeba ich pilnować, ponieważ potrafią przypalić się szybciej, niż człowiek zdąży znaleźć odpowiedni pojemniczek. Po uprażeniu przesypuję je na talerzyk i pozostawiam do całkowitego wystygnięcia. Ogórka kroję w półplasterki, fetę w niewielką kostkę, a sałatę dokładnie myję i osuszam. Dressing przygotowuję w małym słoiczku, łącząc oliwę, sok z cytryny, musztardę i przyprawy. Zakręcam, potrząsam przez chwilę i gotowe.

Kiedy wszystkie ciepłe składniki ostygną, zaczynam pakowanie. Na dnie pojemników układam kurczaka, obok niego paski pieczonej papryki i ogórka, następnie dodaję fetę, a na wierzchu umieszczam dobrze osuszoną sałatę. Nie mieszam wszystkiego od razu, ponieważ zależy mi na tym, żeby poszczególne składniki zachowały swoją strukturę. Dressing przelewam do małego, szczelnego pojemniczka, a pestki dyni pakuję osobno. Całość od razu wstawiam do lodówki. Rano wystarczy wyjąć pudełko, dorzucić dwa małe pojemniczki i można wychodzić. Żadnych dodatkowych przygotowań, a przede wszystkim żadnego smażenia kurczaka o poranku.

Jeśli nie mam czasu na pieczenie papryki tego samego wieczoru, przygotowuję ją dzień wcześniej albo wykorzystuję paprykę upieczoną przy okazji innego dania. Można również sięgnąć po gotową paprykę ze słoika, ale wtedy koniecznie sprawdzam skład. Niektóre produkty zawierają dodatek cukru, a poza tym bywają dość mocno marynowane, przez co smak sałatki staje się zupełnie inny. Najbardziej lubię paprykę pieczoną w domu, ponieważ jest delikatna, lekko słodkawa i doskonale komponuje się z fetą. Warto tylko pamiętać, żeby przed zapakowaniem dobrze ją odsączyć.

Ta sałatka świetnie sprawdza się w mojej kuchni low carb. Kurczak dostarcza solidnej porcji białka, feta i oliwa dodają tłuszczu, a warzywa sprawiają, że posiłek jest świeży i przyjemnie lekki. Pestki dyni nie są tutaj wyłącznie dekoracją, ponieważ nadają całości charakteru, a przy okazji dostarczają błonnika i składników mineralnych. Oczywiście papryka, ogórek i pozostałe warzywa zawierają naturalnie występujące węglowodany, ale przy tych proporcjach całość spokojnie wpisuje się w umiarkowaną dietę low carb. Nie trzeba niczego zastępować, kombinować z nietypowymi produktami ani udawać, że jemy coś zupełnie innego.

Przygotowując posiłki do pracy, zwracam też uwagę na to, żeby rzeczywiście można było się nimi najeść. Sałatka złożona wyłącznie z kilku listków i dwóch plasterków ogórka może wyglądać bardzo ładnie na zdjęciu, ale po kilku godzinach pracy trudno uznać ją za porządny obiad. Tutaj mamy mięso, ser, warzywa i pestki, więc całość jest znacznie bardziej konkretna. Można zjeść ją na zimno, bez podgrzewania, co również jest sporą zaletą, szczególnie kiedy przerwa na posiłek okazuje się krótsza, niż wcześniej zakładaliśmy.

Gotowe lunchboxy przechowuję w lodówce, najlepiej w temperaturze nie wyższej niż 4°C, i zabieram do pracy następnego dnia. Kurczaka oraz paprykę przed zamknięciem pojemników szybko schładzam, nie pozostawiając ugotowanego mięsa na blacie przez wiele godzin. Jeśli nie mam możliwości włożenia pudełka do lodówki po przyjściu do pracy, korzystam z torby termicznej z wkładem chłodzącym. Przy daniach zawierających mięso i nabiał to naprawdę ważne. Sałatka smakuje najlepiej przygotowana wieczorem na następny dzień, ponieważ warzywa pozostają świeże, a feta zachowuje swoją konsystencję.

Najbardziej odpowiada mi jednak to, że wieczorem mogę spokojnie przygotować wszystko bez pośpiechu. Włączam sobie coś do słuchania, piekę paprykę, smażę kurczaka i przy okazji robię porządek w kuchni. Kiedy pojemnik trafia do lodówki, mam przyjemne poczucie, że przynajmniej jedna sprawa na kolejny dzień została załatwiona. A rano, kiedy czas zaczyna płynąć w swoim zwyczajowym, przyspieszonym tempie, naprawdę doceniam ten niewielki wysiłek.

Oczywiście zdarza mi się jeszcze otworzyć lodówkę przed wyjściem i przez chwilę zastanawiać się, czy przypadkiem czegoś nie zapomniałam. Na szczęście tym razem wszystko czeka już gotowe, łącznie z dressingiem i pestkami dyni. Wystarczy zapakować lunchbox do torby i można ruszać do pracy. Teraz pozostaje mi tylko dopilnować, żeby pudełko rzeczywiście pojechało ze mną, a nie zostało na półce w lodówce. Bo nawet najlepiej przygotowany obiad ma jedną poważną wadę. Sam do pracy nie pójdzie.

Tym razem postanowiłam połączyć krewetki z makaronem z cukinii, czyli cienkimi, długimi paskami warzywa, które wyglądają trochę jak spaghetti. Nie zamierzam nikogo przekonywać, że cukinia smakuje identycznie jak tradycyjny makaron, bo ma własny, delikatny charakter i właśnie dlatego tak dobrze pasuje do czosnku, oliwy, masła i owoców morza. Nie potrzebuje ciężkiego sosu ani skomplikowanych dodatków, wystarczy odrobina cytryny, świeża pietruszka i kilka minut przy patelni. Najbardziej lubię w tym daniu to, że wygląda na znacznie bardziej pracochłonne, niż jest w rzeczywistości. Można spokojnie przygotować je na zwyczajny obiad, a później postawić na stole talerz, który wygląda jak z całkiem przyzwoitej restauracji. Z tą różnicą, że w domu nikt nie dolicza opłaty za wodę, a po jedzeniu można od razu usiąść z kawą.

Składniki na 2 porcje:

• 300 g surowych, obranych i oczyszczonych krewetek

• 2 średnie cukinie, około 500–600 g

• 3 ząbki czosnku

• 2 łyżki oliwy

• 15 g masła

• 1½ łyżki soku z cytryny

• ½ łyżeczki otartej skórki z cytryny

• 2 łyżki posiekanej natki pietruszki

• szczypta płatków chili, opcjonalnie

• sól i świeżo mielony pieprz

• opcjonalnie odrobina startego parmezanu do podania

Zaczynam od krewetek. Jeśli używam mrożonych, rozmrażam je wcześniej w lodówce, najlepiej przez noc. Następnie dokładnie osuszam papierowym ręcznikiem, ponieważ mokre krewetki zamiast ładnie się podsmażyć, zaczną puszczać wodę. Cukinie myję, odcinam końcówki i przygotowuję z nich długie, cienkie paski. Najwygodniej zrobić to spiralizerem, ale jeśli nie mamy takiego urządzenia, wystarczy zwykła obieraczka do warzyw, którą można przygotować szersze wstążki przypominające tagliatelle. Środkową część cukinii, w której znajduje się najwięcej pestek i wody, odkładam do wykorzystania w innym daniu. Gotowy makaron rozkładam na ręczniku papierowym i delikatnie osuszam, ale nie solę go wcześniej, ponieważ sól przyspiesza wydzielanie wody, a zależy mi na tym, żeby cukinia pozostała jędrna.

Czosnek kroję w cienkie plasterki, natkę pietruszki drobno siekam, wyciskam sok z cytryny i ścieram odrobinę skórki. Przy krewetkach lubię mieć wszystko przygotowane wcześniej, ponieważ smażą się tak szybko, że późniejsze poszukiwanie czosnku w szafce może skończyć się obiadem o konsystencji gumek recepturek. Na dużej patelni rozgrzewam łyżkę oliwy, układam krewetki pojedynczą warstwą, oprószam pieprzem i smażę na średnio dużym ogniu. Surowe krewetki średniej wielkości potrzebują zwykle około 1½–2 minut z jednej strony i 1–2 minut z drugiej. Powinny stać się nieprzezroczyste i całkowicie ugotowane, osiągając w środku temperaturę 63°C. Jeśli korzystam z krewetek wcześniej ugotowanych, wystarczy je krótko podgrzać, ponieważ zbyt długie smażenie sprawi, że staną się twarde i gumowate.

Gotowe krewetki przekładam na talerz, a na tę samą patelnię dodaję masło i pozostałą oliwę. Zmniejszam ogień, wrzucam czosnek oraz odrobinę chili i podsmażam przez około pół minuty, tylko do momentu, kiedy czosnek zacznie pięknie pachnieć. Pilnuję, żeby się nie przypalił, ponieważ gorzki czosnek potrafi skutecznie zepsuć nawet najlepsze danie. Dodaję sok i skórkę z cytryny, mieszam, a następnie wrzucam cukiniowy makaron. Zwiększam nieco ogień i podsmażam przez około 1–2 minuty, delikatnie mieszając szczypcami. Cukinia powinna się ogrzać i lekko zmięknąć, ale nadal pozostać sprężysta. Nie przykrywam patelni i nie duszę jej zbyt długo, ponieważ wtedy zacznie puszczać wodę, a zamiast makaronu otrzymamy coś przypominającego warzywną zupę. Na koniec dokładam krewetki, posiekaną natkę pietruszki i wszystko delikatnie mieszam. Doprawiam solą, pieprzem i ewentualnie dodatkową odrobiną cytryny, po czym od razu przekładam na talerze.

Właśnie cukinia wymaga tutaj największej uwagi, bo zawiera sporo wody i jeśli potraktujemy ją tak samo jak zwykły makaron, efekt może być rozczarowujący. Dlatego wybieram młode, jędrne warzywa, nie wykorzystuję bardzo miękkiego środka z pestkami i przede wszystkim nie gotuję przygotowanych pasków w wodzie. Wystarczy krótkie podsmażenie na dobrze rozgrzanej patelni, bez przykrywania i bez wcześniejszego solenia. Warto również pamiętać, że gotowego dania nie należy długo trzymać na ciepło, ponieważ cukinia nadal będzie mięknąć, a krewetki mogą stracić swoją delikatność.

Do tego przepisu najbardziej lubię surowe, obrane krewetki, ponieważ łatwiej kontrolować ich smażenie i uzyskać odpowiednią konsystencję. W sklepach spotykamy jednak również krewetki wcześniej ugotowane, dlatego zawsze sprawdzam informacje na opakowaniu. Jeśli kupujemy je w pancerzach, trzeba je obrać i w razie potrzeby usunąć ciemny przewód biegnący wzdłuż grzbietu. Największym błędem jest zbyt długie smażenie, bo krewetki nie potrzebują kilkunastu minut na patelni, a każda dodatkowa chwila po osiągnięciu odpowiedniej temperatury sprawia, że stają się coraz twardsze. Z czosnkiem również nie przesadzam, chociaż trzy ząbki na dwie porcje są dla mnie rozsądną ilością. Ma podkreślać smak owoców morza, a nie całkowicie go zdominować. Cytryna nadaje całości świeżości i świetnie równoważy masło oraz oliwę.

Tak przygotowany obiad bardzo dobrze wpisuje się w mój sposób odżywiania. Krewetki dostarczają przede wszystkim białka, cukinia ma stosunkowo niewiele węglowodanów, a oliwa i masło dodają tłuszczu, dzięki czemu posiłek jest bardziej sycący. Nie potrzebuję tutaj mąki, skrobi ani tradycyjnego makaronu, chociaż oczywiście cukinia i czosnek zawierają naturalnie występujące węglowodany. Jedna porcja dostarcza orientacyjnie około 330–370 kcal, 32–36 g białka, 19–22 g tłuszczu i 7–10 g węglowodanów przyswajalnych. Dokładne wartości zależą od użytych produktów i ilości wykorzystanej cukinii. Dla mnie to wygodna propozycja na obiad low carb, szczególnie kiedy mam ochotę na coś lżejszego, ale jednocześnie konkretnego. Nie próbuję przy tym udowadniać, że cukiniowy makaron powinien na zawsze zastąpić tradycyjne spaghetti, bo w kuchni naprawdę nie trzeba wszystkiego traktować jak rywalizacji.

To danie zdecydowanie najlepiej smakuje świeżo po przygotowaniu, dlatego nie jest moim ulubionym pomysłem na lunchbox szykowany dzień wcześniej. Krewetki po ponownym podgrzewaniu mogą stać się twarde, a cukinia zaczyna oddawać wodę i traci swoją sprężystość. Można jednak wcześniej umyć warzywa, przygotować czosnek, natkę pietruszki i rozmrozić krewetki. Sam cukiniowy makaron również można pokroić kilka godzin wcześniej i przechować w lodówce w szczelnym pojemniku wyłożonym ręcznikiem papierowym. Dzięki temu późniejsze przygotowanie obiadu zajmie naprawdę niewiele czasu.

Lubię takie przepisy szczególnie wtedy, kiedy wracam do domu i mam ochotę na coś dobrego, ale niekoniecznie zamierzam spędzać resztę popołudnia w kuchni. Krewetki z czosnkiem i cukiniowym makaronem można przygotować w około 20–25 minut, a większość tego czasu zajmuje krojenie warzyw i przygotowanie składników. Później wystarczy jedna patelnia, kilka minut smażenia i obiad gotowy. Na talerzu wszystko wygląda bardzo apetycznie, zielone paski cukinii, różowe krewetki, odrobina natki pietruszki i delikatny połysk czosnkowego masła. Bez ciężkiego sosu, bez wielkiej ilości dodatków i bez konieczności zastanawiania się, czy czegoś jeszcze brakuje.

Największą zaletą jest jednak to, że po takim obiedzie nie zostaje sterta naczyń. Jedna patelnia, deska, nóż i właściwie koniec kuchennego zamieszania. Można spokojnie zrobić sobie kawę, usiąść w fotelu i zająć się czymś przyjemniejszym niż sprzątanie. A jeśli ktoś zapyta, czy przygotowanie krewetek nie jest przypadkiem trudne, można z pełną powagą odpowiedzieć, że najważniejsze jest wyczucie czasu i odpowiednia technika. Brzmi bardzo profesjonalnie, a przecież nikt nie musi wiedzieć, że cała filozofia polega głównie na tym, żeby nie trzymać ich na patelni zbyt długo. Niektóre kulinarne tajemnice naprawdę warto zachować dla siebie.

Z jarmużem przez długi czas miałam dość chłodne stosunki. Niby wiedziałam, że zdrowy, że warto go jeść, że ma mnóstwo witamin, ale jakoś trudno było mi się nim zachwycić. W sałatkach bywał dla mnie zbyt twardy, gotowany nie wzbudzał szczególnego entuzjazmu, a kiedy widziałam kolejne przepisy na zielone koktajle, nabierałam ochoty raczej na kawę niż na eksperymenty z blenderem. Dopiero pomysł z pieczeniem liści sprawił, że spojrzałam na niego trochę przychylniej. Bo okazuje się, że z tego niepozornego warzywa można przygotować coś, co naprawdę przyjemnie chrupie, a do tego świetnie smakuje z parmezanem.

Nie będę oczywiście przekonywać, że chipsy z jarmużu smakują identycznie jak ziemniaczane. Nie smakują i całe szczęście, bo nie widzę potrzeby udawania, że jedno warzywo jest drugim. Mają własny, lekko orzechowy smak, są delikatne, kruche i przyjemnie słone. Z parmezanem nabierają dodatkowego charakteru, a kiedy uda się je odpowiednio upiec, potrafią znikać z miseczki zaskakująco szybko. Szczególnie podczas czytania książki, kiedy ręka sama wędruje po kolejną porcję, a człowiek orientuje się dopiero wtedy, gdy trafia na puste dno.

Jest jednak pewien szczegół, który decyduje o powodzeniu całego przedsięwzięcia. Jarmuż musi być naprawdę suchy. Nie trochę osuszony, nie taki, z którego przestała kapać woda, ale porządnie suchy. W przeciwnym razie zamiast chipsów dostaniemy miękkie, miejscami przypalone liście, które bardziej przypominają nieudany eksperyment kulinarny niż przekąskę. Przekonałam się, że przy jarmużu nie warto się spieszyć, chociaż samo przygotowanie jest banalnie proste.

Składniki na 2 porcje:

• 150 g świeżego jarmużu, ważonego przed usunięciem twardych łodyg

• 1 łyżka oliwy

• 20 g drobno startego parmezanu

• ¼ łyżeczki słodkiej papryki

• szczypta czosnku granulowanego

• odrobina świeżo mielonego pieprzu

• niewielka szczypta soli, opcjonalnie

Zaczynam od dokładnego umycia jarmużu. Następnie odrywam miękkie części liści od grubych, twardych łodyg, ponieważ te ostatnie nie upieką się tak samo jak delikatne fragmenty i pozostaną łykowate. Liście dzielę na kawałki mniej więcej wielkości dużego chipsa, pamiętając, że podczas pieczenia wyraźnie się skurczą. Nie rozdrabniam ich zbyt mocno, bo później trudno byłoby je równomiernie upiec, a jeszcze trudniej wygodnie zjeść.

Teraz przychodzi najważniejszy moment, czyli suszenie. Jeśli mam wirówkę do sałaty, najpierw korzystam właśnie z niej, a później rozkładam jarmuż na czystej ściereczce lub ręczniku papierowym. Delikatnie osuszam liście i zostawiam je na kilka minut, żeby pozbyć się resztek wilgoci. Nie pomijam tego etapu, nawet jeśli bardzo się spieszę, ponieważ mokry jarmuż w piekarniku zacznie się przede wszystkim parować, zamiast robić się chrupiący.

Piekarnik nagrzewam do 140°C z termoobiegiem. To dość niska temperatura, ale właśnie dzięki niej liście mają szansę wyschnąć i stać się kruche, zanim ich cienkie brzegi zaczną się przypalać.

Osuszony jarmuż przekładam do dużej miski, dodaję oliwę, słodką paprykę, czosnek granulowany i pieprz. Wszystko delikatnie mieszam dłońmi, rozprowadzając oliwę po liściach. Nie wlewam jej więcej, niż podano w przepisie, ponieważ nadmiar tłuszczu sprawi, że chipsy będą ciężkie i mniej chrupiące. Liście powinny być jedynie cienko pokryte oliwą, a nie błyszczeć od niej jak po kąpieli.

Jarmuż rozkładam na dużej blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Kawałki układam pojedynczą warstwą, bez nakładania jednych na drugie. Jeśli nie mieszczą się swobodnie, piekę je w dwóch partiach. To kolejny ważny szczegół, bo ciasno ułożone liście zatrzymują wilgoć i nie wysychają równomiernie.

Blachę wstawiam do nagrzanego piekarnika i piekę przez około 10 minut. Następnie ostrożnie wyjmuję ją, delikatnie przewracam lub przemieszczam liście i posypuję je cienką warstwą drobno startego parmezanu. Nie tworzę grubych kupek sera, ponieważ zależy mi na tym, żeby lekko przywarł do jarmużu, a nie utworzył osobne, twarde grudki.

Wstawiam blachę ponownie do piekarnika na około 4–7 minut. Od tego momentu zaglądam do środka częściej, ponieważ cienkie liście mogą bardzo szybko przejść od idealnie chrupiących do przypalonych. Gotowe chipsy powinny być suche, lekkie i kruche, ale nadal zielone, z delikatnie przyrumienionymi fragmentami sera. Jeśli niektóre kawałki są gotowe wcześniej, wyjmuję je, a pozostałe dopiekam jeszcze przez chwilę.

Po wyjęciu z piekarnika pozostawiam chipsy na blasze przez 3–5 minut, żeby ostygły. W tym czasie stają się jeszcze bardziej kruche. Dopiero wtedy próbuję i ewentualnie dodaję odrobinę soli. Zwykle okazuje się jednak, że parmezan nadaje im wystarczająco słony smak.

Najczęściej winna jest wilgoć. Nawet niewielka ilość wody pozostająca na liściach potrafi sprawić, że jarmuż zamiast się upiec, zacznie się dusić. Dlatego dokładne suszenie jest tutaj ważniejsze niż najbardziej wyszukane przyprawy. Lepiej poświęcić na nie kilka dodatkowych minut niż później zastanawiać się, dlaczego z piekarnika wyjęliśmy coś miękkiego i niezbyt apetycznego.

Drugim problemem bywa zbyt duża ilość oliwy. Jedna łyżka na podaną porcję naprawdę wystarcza, a jeśli liście są wyjątkowo drobne i delikatne, można użyć nawet odrobinę mniej. Nie chodzi przecież o smażenie jarmużu w tłuszczu, tylko o lekkie pokrycie go oliwą, która pomoże przyprawom przylgnąć do powierzchni.

Ważna jest również temperatura. W wielu przepisach można spotkać pieczenie jarmużu w 180°C, ale przy tak cienkich liściach łatwo o przypalone brzegi i gorzki smak. Wolę niższą temperaturę i nieco dłuższe pieczenie, ponieważ daje mi większą kontrolę nad efektem. Oczywiście każdy piekarnik działa trochę inaczej, dlatego pod koniec trzeba po prostu obserwować liście.

Z parmezanem również warto zachować umiar. Zbyt duża ilość sera obciąży delikatne kawałki jarmużu i może sprawić, że zamiast lekkich chipsów otrzymamy zbite, serowe grudki. Dwadzieścia gramów wystarcza, żeby nadać przekąsce wyrazisty smak, a jednocześnie nie zdominować samego warzywa.

Przy podanych proporcjach jedna z dwóch porcji dostarcza orientacyjnie około 130 kcal, 7 g białka, 10 g tłuszczu i 3–5 g węglowodanów przyswajalnych. Dokładne wartości zależą od użytego jarmużu, oliwy i parmezanu. Warto również pamiętać, że podczas pieczenia liście tracą dużo wody, więc gotowych chipsów objętościowo może wydawać się całkiem sporo, choć ich masa będzie znacznie mniejsza.

Nie traktuję ich jako zamiennika pełnowartościowego posiłku, ale jako ciekawą przekąskę do chrupania. Świetnie sprawdzają się również jako dodatek do sałatek albo kremowych zup, pod warunkiem że posypiemy nimi danie tuż przed podaniem. Jeśli wrzucimy je do gorącej zupy zbyt wcześnie, szybko zmiękną i cały efekt chrupkości przepadnie.

Najlepiej zjeść je niedługo po przygotowaniu. Wtedy są najsmaczniejsze i mają najprzyjemniejszą konsystencję. Jeśli jednak coś zostanie, pozwalam chipsom całkowicie wystygnąć i przekładam je do suchego, szczelnego pojemnika. Przechowuję je w temperaturze pokojowej i staram się zjeść tego samego dnia lub następnego, ponieważ z czasem chłoną wilgoć z powietrza.

Nie wkładam ich do lodówki, bo wilgoć sprawia, że bardzo szybko tracą kruchość. Jeśli po kilku godzinach zrobią się nieco miękkie, można spróbować włożyć je na 2–3 minuty do piekarnika nagrzanego do 120°C, a następnie ponownie ostudzić. Trzeba jednak uważać, żeby nie przypalić parmezanu. Najlepszy efekt i tak daje przygotowanie niewielkiej porcji i zjedzenie jej na świeżo.

Przyznam, że gdyby ktoś kilka lat temu powiedział mi, że będę z przyjemnością chrupać pieczony jarmuż, prawdopodobnie popatrzyłabym na niego z pewnym niedowierzaniem. A jednak człowiek potrafi zmienić zdanie, szczególnie kiedy odkryje, że odpowiednio przygotowane warzywo może smakować zupełnie inaczej niż w swojej najbardziej oczywistej postaci.

Chipsy z jarmużu nie wymagają wielkich umiejętności kulinarnych, ale potrzebują odrobiny cierpliwości. Dokładne osuszenie liści, niewielka ilość oliwy i spokojne pieczenie w niskiej temperaturze naprawdę robią różnicę. Parmezan dodaje im charakteru, a przyprawy można zmieniać w zależności od tego, na co akurat mamy ochotę. Ja najbardziej lubię tę prostą wersję, w której czuć zarówno smak jarmużu, jak i delikatną słoność sera.

Najczęściej przygotowuję je wtedy, kiedy mam ochotę na coś do chrupania przy książce. Wsypuję gotowe chipsy do miseczki, robię sobie herbatę i zasiadam w fotelu z przekonaniem, że tym razem przekąska wystarczy mi na dłużej. Po kilku stronach książki okazuje się jednak, że miseczka jest już prawie pusta, a ja nawet nie zauważyłam, kiedy to się stało.

Widocznie jarmuż też potrafi być wciągający. Chociaż podejrzewam, że parmezan ma w tej sprawie całkiem spory udział. 

Jesienią moje śniadania zaczynają wyglądać trochę inaczej. Latem wystarczy mi coś lekkiego, kawa i mogę spokojnie zabierać się za swoje sprawy, ale kiedy za oknem robi się chłodno, zdecydowanie bardziej ciągnie mnie do ciepłych posiłków. Najlepiej takich, które można przygotować na jednej patelni, zjeść bez pośpiechu i nie zostawić po sobie kuchni wyglądającej jak po przygotowaniach do rodzinnego przyjęcia. Właśnie dlatego tak lubię szakszukę. Jest prosta, pachnąca przyprawami, a jajka zatopione w pomidorach zawsze wyglądają tak apetycznie, że człowiek od razu nabiera ochoty na śniadanie. Nawet jeśli wcześniej zamierzał poprzestać na kawie.

Tym razem postanowiłam jednak trochę ją zmienić. W lodówce miałam cukinię, której los od kilku dni pozostawał niepewny, kawałek fety i jajka. Pomidory w puszce stoją u mnie w szafce właściwie zawsze, bo należą do tych produktów, które potrafią uratować niejeden obiad. Uznałam więc, że zamiast kolejnej klasycznej szakszuki zrobię wersję bardziej sycącą, z większą ilością warzyw i wyrazistym dodatkiem sera. Cukinia świetnie pasuje do pomidorów, feta nadaje całości przyjemnej słoności, a jajka sprawiają, że nie jest to tylko patelnia duszonych warzyw, po której za godzinę zaczyna się rozglądanie za czymś do jedzenia.

Przyznam, że najbardziej lubię w tym daniu jego niewymuszony charakter. Niczego nie trzeba idealnie układać, dekorować ani przekładać na elegancki talerz. Wystarczy postawić patelnię na stole, przygotować widelec i można jeść. Oczywiście pod warunkiem, że pamięta się o gorącej rączce patelni, bo entuzjazm kulinarny ma swoje granice, a poparzone palce zdecydowanie nie poprawiają smaku śniadania.

Składniki na 2 sycące porcje:

• 4 jajka

• 1 nieduża cukinia, około 250 g

• 1 puszka krojonych pomidorów, 400 g

• 100 g sera feta

• ½ średniej cebuli

• ½ czerwonej papryki

• 2 ząbki czosnku

• 1½ łyżki oliwy

• 1 łyżeczka koncentratu pomidorowego

• ½ łyżeczki słodkiej papryki

• ½ łyżeczki mielonego kuminu

• ¼ łyżeczki wędzonej papryki

• szczypta chili, opcjonalnie

• świeżo mielony pieprz

• niewielka ilość soli, do smaku

• natka pietruszki lub świeża kolendra do posypania

Cukinię dokładnie myję, odcinam końcówki i kroję w niewielką kostkę, mniej więcej półtoracentymetrową. Nie obieram jej ze skórki, ponieważ dzięki temu lepiej zachowuje kształt podczas smażenia. Paprykę kroję w podobnej wielkości kawałki, cebulę drobno siekam, a czosnek przeciskam przez praskę lub rozgniatam nożem.

Na większej patelni, najlepiej o średnicy około 26 cm, rozgrzewam oliwę. Wrzucam cebulę i smażę przez 2–3 minuty na średnim ogniu, aż zacznie mięknąć. Dodaję paprykę i cukinię, zwiększam nieco ogień i smażę przez kolejne 5–7 minut, od czasu do czasu mieszając. Zależy mi na tym, żeby warzywa lekko się przyrumieniły i straciły część wilgoci, a nie od razu zaczęły dusić się we własnym soku. Dzięki temu gotowa szakszuka nie będzie wodnista.

Kiedy cukinia jest już lekko złocista, dodaję czosnek, słodką i wędzoną paprykę, kumin oraz odrobinę chili. Mieszam przez około 30 sekund, żeby przyprawy uwolniły aromat, ale pilnuję, żeby czosnek się nie przypalił. Następnie dodaję koncentrat pomidorowy, krótko go podsmażam i wlewam pomidory z puszki razem z sokiem.

Całość mieszam i gotuję bez przykrycia przez około 8–12 minut na niewielkim ogniu. Sos powinien wyraźnie zgęstnieć, a cukinia stać się miękka, ale nie rozgotowana. Jeśli pomidory są bardzo wodniste, przed dodaniem jajek odparowuję sos jeszcze przez kilka minut. To ważne, ponieważ zbyt rzadka szakszuka sprawi, że jajka będą pływać w pomidorowej zupie, a przecież zupełnie nie o taki efekt chodzi.

Próbuję sosu i doprawiam pieprzem oraz niewielką ilością soli. Z solą jestem ostrożna, bo za chwilę dodam fetę, która sama w sobie jest dość słona.

Łyżką robię w sosie cztery niewielkie zagłębienia i ostrożnie wbijam do nich jajka. Najwygodniej najpierw rozbić każde jajko do małej miseczki, a dopiero później przełożyć na patelnię. Dzięki temu żółtka pozostają całe i łatwiej rozmieścić jajka między warzywami.

Zmniejszam ogień do minimum, przykrywam patelnię i gotuję przez około 5–8 minut, zależnie od tego, jak bardzo ścięte jajka lubię. Po kilku minutach sprawdzam ich konsystencję. Białka powinny być całkowicie ścięte, natomiast żółtka mogą pozostać miękkie, jeśli tak wolimy. Osoby, dla których niedogotowane jajka stanowią większe ryzyko, powinny doprowadzić również żółtka do pełnego ścięcia.

Fetę kruszę na większe kawałki i rozsypuję między jajkami mniej więcej 2 minuty przed końcem przygotowania, żeby zdążyła się ogrzać, ale nie rozpuściła całkowicie w sosie. Na koniec posypuję wszystko natką pietruszki lub kolendrą.

Podaję od razu, najlepiej prosto z patelni, ponieważ szakszuka nie lubi długiego czekania. Jajka nadal dochodzą pod wpływem ciepła sosu, więc jeśli zależy nam na miękkich żółtkach, nie warto zostawiać gotowego dania pod przykryciem.

Klasyczna szakszuka opiera się przede wszystkim na pomidorach, papryce i jajkach. Dodatek cukinii sprawia, że całe danie jest bardziej treściwe, ale nie staje się ciężkie. Warzywo chłonie smak pomidorów i przypraw, a jednocześnie zachowuje delikatną strukturę. Trzeba tylko pamiętać, żeby nie kroić go zbyt drobno i nie dusić od samego początku pod przykryciem, bo wtedy zamiast przyjemnych kawałków cukinii możemy otrzymać coś przypominającego warzywne puree.

Feta jest tutaj równie ważna. Jej lekko kwaśny, słony smak świetnie przełamuje słodycz pomidorów i papryki, a przy okazji dodaje daniu trochę białka i tłuszczu. Warto wybrać prawdziwą fetę, a nie bardzo miękki ser sałatkowy, który potrafi niemal całkowicie rozpłynąć się w gorącym sosie. Nie musi to być jednak najdroższy ser z półki. Najważniejsze, żeby miał wyrazisty smak i nie był przesadnie wodnisty.

Z przyprawami również nie przesadzam. Kumin nadaje szakszuce charakterystyczny, lekko orientalny aromat, wędzona papryka dodaje głębi, a chili można dostosować do własnych upodobań. Osobiście wolę delikatnie pikantną wersję, w której czuć wszystkie składniki, a nie tylko ostrość. Śniadanie ma mnie przecież przyjemnie rozgrzać, a nie zmuszać do wypicia litra wody.

To jeden z tych posiłków, które bardzo naturalnie wpisują się w sposób odżywiania z ograniczoną ilością węglowodanów. Nie trzeba niczego specjalnie zastępować ani kombinować z nietypowymi produktami. Jajka, warzywa, oliwa i feta tworzą pełnowartościowy, sycący posiłek, który dostarcza białka, tłuszczu i błonnika.

Oczywiście pomidory, papryka, cebula i cukinia zawierają naturalnie występujące węglowodany, dlatego nie jest to danie całkowicie ich pozbawione. Przy podanych proporcjach jedna porcja dostarcza orientacyjnie około 420–450 kcal, 24–26 g białka, 29–32 g tłuszczu i 15–18 g węglowodanów przyswajalnych. Dokładne wartości zależą od wielkości jajek, użytej fety i składu pomidorów z puszki.

Dla mnie to rozsądna propozycja na śniadanie lub późniejszy posiłek w stylu low carb. Jeśli ktoś stosuje bardzo restrykcyjną dietę ketogeniczną, powinien uwzględnić ilość węglowodanów w swoim dziennym bilansie. W mojej kuchni najważniejsze jest jednak to, żeby jedzenie było smaczne, sycące i przygotowane ze zwyczajnych produktów.

Do szakszuki nie potrzebuję pieczywa, chociaż wiem, że dla wielu osób maczanie kromki chleba w pomidorowym sosie jest niemal obowiązkową częścią tego dania. Mnie wystarczają jajka, cukinia i feta. Jeśli mam ochotę na coś dodatkowego, podaję kilka plasterków świeżego ogórka albo garść rukoli skropionej oliwą.

Sam sos warzywny jak najbardziej. Można zrobić go wieczorem, ostudzić i przechować w lodówce do następnego dnia. Rano wystarczy przełożyć go na patelnię, dokładnie podgrzać, zrobić zagłębienia i wbić świeże jajka. To wygodne rozwiązanie, szczególnie kiedy mam ochotę na ciepłe śniadanie, ale nie zamierzam wstawać pół godziny wcześniej tylko po to, żeby kroić warzywa.

Nie polecam natomiast przygotowywania całej szakszuki z jajkami na zapas, jeśli zależy nam na ich delikatnej konsystencji. Po ponownym podgrzaniu żółtka zwykle stają się twarde, a danie traci trochę swojego uroku. Znacznie lepiej przechować sam sos i dokończyć przygotowanie tuż przed jedzeniem.

Jeśli zostanie mi porcja warzyw bez jajek, wykorzystuję ją czasami jako dodatek do mięsa albo bazę do szybkiego obiadu. Wystarczy dorzucić kawałki pieczonego kurczaka, posypać fetą i mam kolejny posiłek bez rozpoczynania gotowania od początku. Bardzo lubię takie kuchenne rozwiązania, bo dzięki nim nic się nie marnuje, a lodówka nie zamienia się w muzeum pojemników z resztkami.

Najbardziej odpowiada mi w tej szakszuce to, że można przygotować ją spokojnie, bez szczególnego planowania. Wystarczy kilka warzyw, jajka, kawałek sera i jedna porządna patelnia. Nie trzeba uruchamiać piekarnika, wyciągać miksera ani później zastanawiać się, skąd w zlewie znalazło się tyle naczyń. A zapach podsmażanej papryki, czosnku i pomidorów jest na tyle przyjemny, że nawet chłodny poranek wydaje się odrobinę bardziej przyjazny.

Czasami przygotowuję ją na późne śniadanie, kiedy mogę pozwolić sobie na spokojniejsze tempo, ale równie dobrze sprawdza się jako szybki obiad. Cztery jajka, cukinia i feta sprawiają, że naprawdę można się nią najeść, a przy okazji nie ma tego uczucia ciężkości, które czasami pojawia się po bardziej tradycyjnych, solidnych daniach.

Jest tylko jedna rzecz, której nadal nie potrafię dobrze oszacować. Za każdym razem, kiedy zaczynam przygotowywać szakszukę, wydaje mi się, że na patelni jest stanowczo za dużo warzyw. Potem wszystko ładnie się redukuje, jajka znajdują swoje miejsce, feta dopełnia całości i okazuje się, że proporcje są całkiem rozsądne.

A kiedy już siadam do jedzenia, dochodzę do wniosku, że chyba jednak mogłam zrobić trochę więcej. Cóż, wygląda na to, że z ocenianiem zawartości patelni radzę sobie równie dobrze jak z przewidywaniem, ile książek przeczytam w wolny weekend. Zawsze zakładam zbyt optymistyczny scenariusz. 

Z cukinią mam pewien problem. Kiedy kupuję jedną, zwykle okazuje się, że przydałaby się druga, a kiedy już mam dwie, zaczynam się zastanawiać, co jeszcze mogłabym z nich przygotować. Placki, zapiekanki, leczo, cukinia faszerowana… Wszystko smaczne, ale przecież nie będę przez cały tydzień jadła tego samego warzywa w różnych przebraniach. Ostatnio postanowiłam więc wykorzystać ją trochę inaczej i przygotować marynowaną cukinię w zalewie octowej. Taką porządnie kwaśną, lekko pikantną, z wyraźnym aromatem czosnku i koperku, którą można wyjąć z lodówki, kiedy brakuje czegoś chrupiącego do obiadu.

Lubię domowe marynaty, chociaż nie należę do osób, które z wielkim zapałem ustawiają na kuchennym blacie kilkadziesiąt słoików i przez pół dnia zajmują się wekowaniem. Wolę przygotować dwa niewielkie słoiki, schować je do lodówki i korzystać przez kilka kolejnych dni. Bez wielkiego zamieszania, bez zastawionej kuchni i bez zastanawiania się, gdzie później pomieszczę wszystkie zapasy. Poza tym marynowana cukinia ma tę zaletę, że świetnie sprawdza się jako dodatek do mięsa, jajek, domowych burgerów czy zwyczajnej deski serów i wędlin.

W tradycyjnych przepisach na marynowane warzywa często pojawia się całkiem sporo cukru. Rozumiem, że ma on łagodzić kwaśny smak octu, ale ja akurat lubię wyraziste marynaty, więc nie widzę potrzeby dosładzania wszystkiego, co trafia do słoika. Tym razem zrezygnowałam zarówno z cukru, jak i słodzików. Cukinia zachowuje swój delikatny smak, a zalewa jest kwaśna, aromatyczna i przyjemnie orzeźwiająca. Jeśli ktoś woli łagodniejsze marynaty, może zmienić proporcje octu i wody, ale warto pamiętać, że przy domowych przetworach nie wszystkie eksperymenty są dobrym pomysłem. Dlatego ten przepis przygotowuję wyłącznie jako marynatę lodówkową, a nie zapas do przechowywania przez zimę w spiżarni.

Składniki na około 2 słoiki po 500 ml:

• 600–700 g młodej, jędrnej cukinii

• 350 ml wody

• 150 ml octu spirytusowego 10%

• 2 płaskie łyżeczki soli niejodowanej lub zwykłej soli kuchennej bez dodatków smakowych

• 3–4 ząbki czosnku

• 2 małe gałązki świeżego koperku

• 1 łyżeczka ziaren gorczycy

• 6–8 ziaren czarnego pieprzu

• 2 liście laurowe

• 4 ziarna ziela angielskiego

• opcjonalnie niewielki kawałek świeżej papryczki chili

Zaczynam od cukinii. Wybieram młode, nieduże egzemplarze, które mają cienką skórkę i niewielkie, miękkie pestki. Duże, przerośnięte cukinie zdecydowanie gorzej nadają się do tego przepisu, ponieważ ich środek jest bardziej wodnisty, a po zamarynowaniu może stać się miękki. Warzywa dokładnie myję, osuszam i odcinam końcówki. Nie obieram ich ze skórki, bo to właśnie ona pomaga zachować odpowiednią jędrność.

Cukinię kroję w słupki o grubości około 1–1,5 cm i długości dopasowanej do wysokości słoików. Można również pokroić ją w grubsze półplasterki, ale osobiście wolę słupki. Łatwiej wyjąć je ze słoika, wygodniej podać do obiadu, a przy okazji przyjemnie chrupią podczas jedzenia. Staram się nie kroić ich zbyt cienko, ponieważ wtedy szybciej miękną w zalewie.

Słoiki i zakrętki dokładnie myję, wyparzam i pozostawiam do wyschnięcia. Nie chodzi tutaj o przygotowywanie przetworów do wielomiesięcznego przechowywania, ale o zachowanie czystości, która przy domowych marynatach ma duże znaczenie.

Na dnie każdego słoika układam po gałązce koperku, kilka plasterków czosnku, połowę gorczycy, pieprzu, liść laurowy i dwa ziarna ziela angielskiego. Jeśli mam ochotę na ostrzejszą wersję, dodaję niewielki kawałek chili. Następnie ustawiam słupki cukinii dość ciasno, ale bez wciskania ich na siłę. Powinny pozostać całe i nieuszkodzone.

W rondelku zagotowuję wodę z solą, dodaję ocet i ponownie doprowadzam zalewę do krótkiego wrzenia. Zdejmuję rondelek z ognia i pozostawiam na kilka minut, żeby płyn przestał intensywnie parować. Nie zalewam cukinii wrzątkiem prosto z kuchenki, ponieważ zależy mi na zachowaniu jej chrupkości.

Zalewam warzywa tak, żeby były całkowicie przykryte płynem. Jeśli cukinia zaczyna wypływać, układam ją nieco ciaśniej lub wykorzystuję czysty docisk przeznaczony do słoików. Zakręcam, pozostawiam do ostygnięcia i od razu wstawiam do lodówki. Nie odwracam słoików do góry dnem i nie traktuję ich jako zawekowanych przetworów.

Pierwszy raz próbuję cukinii po około 24 godzinach, ale najlepiej smakuje mi po 48 godzinach. Wtedy zdąży już przejść aromatem czosnku, koperku i przypraw, a jednocześnie pozostaje przyjemnie jędrna. Im dłużej stoi w zalewie, tym bardziej wyrazisty staje się jej smak, choć z czasem może również stopniowo tracić chrupkość.

Największe znaczenie ma wybór warzyw. Młoda, świeża cukinia jest zdecydowanie lepsza niż taka, która od kilku dni leży w lodówce i zaczyna robić się miękka. Nie obieram jej ze skórki, nie usuwam delikatnych pestek i nie kroję zbyt cienko. Unikam również długiego podgrzewania, dlatego przygotowuję marynatę do lodówki, zamiast gotować słoiki przez kilkanaście minut.

Ważne jest także to, żeby nie upychać cukinii w słoiku zbyt mocno. Warzywa powinny być zanurzone w zalewie, ale nie mogą być połamane ani zmiażdżone. Wtedy po dwóch dniach nadal mają przyjemną strukturę i dobrze nadają się do chrupania.

Jeśli ktoś nie przepada za bardzo kwaśnymi marynatami, może zmniejszyć ilość octu do 100 ml i zwiększyć ilość wody do 400 ml, ale taka wersja będzie łagodniejsza i powinna zostać zjedzona szybko. Osobiście wolę jednak podstawowe proporcje, ponieważ cukinia sama w sobie jest delikatna, a wyrazista zalewa bardzo dobrze podkreśla jej smak.

Nie dodaję cukru ani erytrytolu, chociaż wiem, że w wielu przepisach na marynaty low carb pojawia się słodzik. Nie mam nic przeciwko takim rozwiązaniom, ale tutaj zwyczajnie nie widzę takiej potrzeby. Kwaśna cukinia ma być kwaśna, a nie udawać słodko-kwaśny przysmak ze sklepowej półki.

To ważna sprawa, ponieważ domowe marynaty lodówkowe nie są tym samym co pasteryzowane przetwory przeznaczone do przechowywania w temperaturze pokojowej.

Przygotowane w ten sposób słoiki trzymam wyłącznie w lodówce, w temperaturze nie wyższej niż 4°C. Najlepiej przygotować niewielką ilość i zjeść ją w ciągu około 5–7 dni. Za każdym razem wyjmuję cukinię czystym widelcem i pilnuję, żeby pozostałe kawałki były zanurzone w zalewie. Jeśli zauważę pleśń, nieprzyjemny zapach, gazowanie albo nietypową zmianę wyglądu, wyrzucam zawartość słoika.

Nie polecam przechowywania tej cukinii w szafce czy spiżarni, nawet jeśli zakrętka sprawia wrażenie szczelnie zamkniętej. Ten przepis nie jest zweryfikowaną recepturą do pasteryzacji i długiego przechowywania. Jeśli chcemy przygotować zapasy na zimę, najlepiej skorzystać z osobnego, sprawdzonego przepisu przeznaczonego właśnie do tego celu.

Najczęściej po prostu wyjmuję kilka słupków ze słoika i podaję je do obiadu. Świetnie pasują do pieczonego kurczaka, kotletów, klopsików czy mięsa z patelni. Kwaśny smak dobrze przełamuje tłustsze potrawy, dlatego cukinia sprawdza się również przy daniach z serem, boczkiem albo śmietanowym sosem.

Lubię też pokroić ją na mniejsze kawałki i dodać do sałatki jajecznej, pasty z tuńczyka albo domowego sosu tatarskiego. W takiej wersji może zastąpić część ogórków konserwowych, choć oczywiście smakuje od nich nieco inaczej. Jest delikatniejsza, mniej zwarta i ma swój charakterystyczny warzywny posmak.

Czasami stawiam po prostu małą miseczkę marynowanej cukinii obok deski serów i wędlin. Wtedy znika zaskakująco szybko, szczególnie jeśli obok znajdują się kawałki dojrzałego sera, oliwki i kilka orzechów. Nie potrzeba żadnych wyszukanych dodatków, żeby przygotować coś dobrego do podjadania.

Pod względem diety low carb cukinia jest bardzo wdzięcznym warzywem. Ma niewiele węglowodanów, a w tym przepisie nie dodajemy cukru. Oczywiście sama cukinia zawiera naturalnie występujące cukry, więc określenie „bez cukru” dotyczy tutaj braku cukru dodanego do zalewy, a nie całkowitego braku węglowodanów. Wolę to wyjaśnić od razu, bo ostatnio przekonałam się, że nawet tak proste rozróżnienie potrafi wywołać całkiem ożywioną dyskusję.

Najbardziej lubię w tym przepisie jego praktyczność. Nie muszę przygotowywać wielkich zapasów, organizować miejsca w spiżarni ani zastanawiać się, czy za kilka miesięcy nadal będę miała ochotę na marynowaną cukinię. Robię dwa słoiki, wkładam do lodówki i przez kilka dni mam gotowy dodatek do posiłków.

Przygotowanie zajmuje niewiele czasu, składniki są zwyczajne, a efekt naprawdę przyjemny. Chrupiąca cukinia, wyraźnie kwaśna zalewa, aromat czosnku i koperku. Bez cukru, bez słodzików i bez udawania, że domowe marynaty muszą być skomplikowane.

Jest tylko jeden drobny problem. Kiedy słoik stoi już w lodówce, bardzo trudno ograniczyć się do wyjęcia dwóch czy trzech kawałków. Zazwyczaj zaczynam od niewinnego spróbowania, później dochodzę do wniosku, że jeszcze jeden słupek przecież niczego nie zmieni, a po chwili zastanawiam się, dlaczego tak szybko ubywa zawartości.

Chyba jednak następnym razem przygotuję trzy słoiki. Oczywiście wyłącznie ze względów organizacyjnych.

Październik coraz skuteczniej przypomina mi, że lato już dawno się skończyło. Rano wychodzę z domu opatulona, po południu jeszcze czasem łapię trochę słońca, a wieczorem najchętniej zaszyłabym się w fotelu z książką i czymś ciepłym do picia. Kawa oczywiście nadal zajmuje u mnie zaszczytne miejsce, ale od czasu do czasu mam ochotę na coś bardziej deserowego. I właśnie wtedy przypominam sobie o gorącej czekoladzie, takiej gęstej, pachnącej kakao, którą pije się powoli, bo szkoda, żeby zbyt szybko zniknęła z kubka.

Kiedyś gorąca czekolada kojarzyła mi się przede wszystkim z kawiarnią. Z wielkim kubkiem, bitą śmietaną na wierzchu i rachunkiem, który potrafił skutecznie ostudzić zachwyt. Później zaczęłam przygotowywać ją w domu, ale gotowe mieszanki jakoś nigdy mnie nie przekonywały. Zazwyczaj zawierały sporo cukru, a czekoladowy smak bywał w nich zaskakująco nieśmiały. W końcu doszłam do wniosku, że skoro mam w szafce dobre kakao, a w lodówce śmietankę, to naprawdę nie potrzebuję saszetki z kolorowym obrazkiem, żeby przygotować coś smacznego.

Moja wersja gorącej czekolady jest prosta i nie wymaga żadnych specjalnych zakupów. Kakao odpowiada za intensywny smak, śmietanka dodaje kremowości, a niesłodzone mleko migdałowe sprawia, że napój nie jest przesadnie ciężki. Do tego odrobina słodzika i właściwie wszystko gotowe. Nie dodaję mąki, skrobi ani innych zagęstników, bo zależy mi na prawdziwym kakaowym smaku, a nie na czymś przypominającym budyń do picia.

Przy okazji odkryłam, że gorąca czekolada przygotowana w domu ma jeszcze jedną zaletę. Mogę zrobić dokładnie tyle, na ile mam ochotę. Nie muszę wypijać ogromnego kubka tylko dlatego, że ktoś uznał, iż taka powinna być porcja. Chociaż przyznam, że z tym ograniczaniem ilości różnie bywa, zwłaszcza kiedy za oknem pada, a książka okazuje się wyjątkowo wciągająca.

Składniki na 2 niewielkie porcje:

• 250 ml niesłodzonego mleka migdałowego

• 100 ml śmietanki 30%

• 15 g naturalnego kakao bez dodatku cukru, około 2½ płaskiej łyżki

• 2–3 łyżeczki erytrytolu w pudrze lub innego słodzika do smaku

• ¼ łyżeczki ekstraktu waniliowego, opcjonalnie

• niewielka szczypta soli

• szczypta cynamonu, jeśli lubimy korzenne smaki

Do niewielkiego rondelka wsypuję kakao, erytrytol w pudrze i szczyptę soli. Dodaję 3–4 łyżki zimnego mleka migdałowego i dokładnie mieszam małą trzepaczką, aż powstanie gładka pasta bez grudek. To drobiazg, ale naprawdę warto poświęcić mu chwilę, ponieważ kakao wsypane bezpośrednio do gorącego płynu lubi zbijać się w grudki, które później trudno rozprowadzić.

Stopniowo dolewam resztę mleka migdałowego, cały czas mieszając, a następnie dodaję śmietankę. Rondelek stawiam na małym ogniu i podgrzewam przez około 4–6 minut, regularnie mieszając. Czekolada powinna być wyraźnie gorąca i lekko parować, ale nie doprowadzam jej do intensywnego wrzenia. Dzięki temu zachowuje przyjemną, kremową konsystencję i nie tworzy się na niej kożuch.

Pod koniec dodaję wanilię i ewentualnie odrobinę cynamonu. Próbuję, sprawdzam słodycz i w razie potrzeby dosypuję jeszcze trochę słodzika. Warto pamiętać, że kakao różnych producentów może mieć nieco inną intensywność i goryczkę, dlatego najlepiej dopasować smak do własnych upodobań.

Gotową czekoladę przelewam do dwóch kubków i podaję od razu. Jest aksamitna, wyraźnie kakaowa i przyjemnie rozgrzewająca. Nie będzie tak gęsta jak czekolada zagęszczana skrobią w kawiarni, ale właśnie taka najbardziej mi odpowiada. Jeśli wolę nieco gęstszą wersję, zmniejszam ilość mleka migdałowego do 200 ml albo zwiększam ilość śmietanki do 125 ml. Napój będzie wtedy bardziej kremowy, choć oczywiście również bardziej kaloryczny.

Przede wszystkim warto wybrać dobre kakao. Nie musi być najdroższe, ale powinno być naturalne, niesłodzone i aromatyczne. Gotowe mieszanki do przygotowywania napojów kakaowych często zawierają cukier jako jeden z głównych składników, dlatego w tym przepisie zupełnie się nie sprawdzą.

Drugą ważną rzeczą jest mleko migdałowe. Wybieram wersję bez dodatku cukru i zawsze sprawdzam skład, bo pod tą samą nazwą można znaleźć produkty o bardzo różnej zawartości węglowodanów. Niektóre mają ich naprawdę niewiele, inne są dosładzane, co przy diecie low carb ma już znaczenie. Samo mleko migdałowe jest dość lekkie, dlatego dodatek śmietanki bardzo poprawia smak i konsystencję napoju.

Ze słodzików najchętniej sięgam po erytrytol w pudrze, ponieważ łatwiej rozprowadza się w płynie. Trzeba jednak pamiętać, że erytrytol może pozostawiać charakterystyczne uczucie chłodu w ustach, szczególnie gdy napój zaczyna stygnąć. Jeśli komuś to przeszkadza, może użyć niewielkiej ilości słodzika na bazie stewii lub innego produktu przeznaczonego do słodzenia napojów. Najważniejsze, żeby dodawać go stopniowo, zamiast od razu wsypywać dużą porcję.

Lubię również dodać maleńką szczyptę soli. Nie chodzi o to, żeby czekolada była słona, ale żeby podkreślić smak kakao i delikatnie złagodzić jego goryczkę. Podobnie działa wanilia, która nadaje napojowi bardziej deserowy charakter, nawet jeśli użyjemy niewielkiej ilości słodzika.

Czasami mam ochotę na wersję bardziej jesienną i wtedy dodaję szczyptę cynamonu. Nie przesadzam jednak z przyprawami, bo nie chcę, żeby czekolada zaczęła przypominać piernik w płynie. Można też dodać odrobinę kardamonu, ale osobiście wolę, kiedy to kakao gra pierwsze skrzypce.

Gorąca czekolada przygotowana w ten sposób jest napojem low carb, ale nie oznacza to, że nie zawiera węglowodanów. Kakao ma ich pewną ilość, śmietanka zawiera naturalnie występującą laktozę, a mleko migdałowe, zależnie od producenta, również może dostarczać niewielkich ilości cukrów.

Przy podanych proporcjach jedna porcja dostarcza orientacyjnie około 190 kcal, 19 g tłuszczu, 3 g białka i 4–5 g węglowodanów przyswajalnych. Dokładne wartości zależą od użytych produktów, dlatego najlepiej sprawdzić informacje na opakowaniach. Erytrytolu nie wliczam do węglowodanów przyswajalnych, ponieważ organizm metabolizuje go inaczej niż zwykły cukier.

To zdecydowanie bardziej kaloryczny napój niż herbata czy czarna kawa, dlatego traktuję go jako mały deser, a nie coś do popijania przez cały dzień. Dzięki śmietance jest jednak na tyle sycący, że niewielka porcja zupełnie mi wystarcza, szczególnie kiedy mam ochotę na coś słodkiego, ale niekoniecznie chcę przygotowywać ciasto.

Najbardziej lubię tę czekoladę za jej prostotę. Nie potrzebuję blendera, miksera ani żadnych wymyślnych składników. Jeden rondelek, trzepaczka i kilka minut przy kuchence wystarczają, żeby w domu zaczął unosić się przyjemny zapach kakao. Później zostaje już tylko wybrać kubek, znaleźć wygodne miejsce i przez chwilę nie zajmować się niczym pilnym.

Oczywiście w moim przypadku znalezienie wygodnego miejsca nie stanowi większego problemu. Fotel czeka, książka również, a koty zazwyczaj bardzo szybko orientują się, że zamierzam usiąść na dłużej. Wtedy zaczynają się negocjacje dotyczące tego, kto zajmie podłokietnik, kto kolana, a kto będzie udawał, że wcale nie interesuje go moje towarzystwo.

Z gorącą czekoladą trzeba jednak uważać na jedną rzecz. Najlepiej wypić ją, zanim całkowicie wystygnie, bo wtedy jest najbardziej kremowa i aromatyczna. Niby oczywiste, ale wystarczy wciągający rozdział książki, żeby człowiek zapomniał o kubku stojącym tuż obok.

Na szczęście przygotowanie kolejnej porcji zajmuje tylko kilka minut. Chociaż chyba lepiej nie robić z tego codziennego zwyczaju, bo śmietanka zacznie znikać z lodówki w tempie, którego nawet ja nie będę potrafiła racjonalnie wytłumaczyć.

Z czekoladą mam tak, że mogę przez kilka dni zupełnie o niej nie myśleć, a potem nagle nabieram ochoty na coś intensywnie kakaowego, kremowego i najlepiej gotowego natychmiast. W takich chwilach pieczenie ciasta zupełnie mnie nie interesuje. Wyciąganie miksera, nagrzewanie piekarnika i późniejsze zmywanie całego tego kuchennego wyposażenia skutecznie studzi mój zapał. Szczególnie kiedy chodzi o zwyczajną zachciankę na coś słodkiego do popołudniowej kawy, a nie przygotowania do rodzinnej uroczystości.

Ostatnio zajrzałam do lodówki, znalazłam skyr i mascarpone, a w szafce kakao. Właściwie miałam już wszystko, czego potrzebowałam. Przypomniałam sobie, jak kiedyś robiło się najprostsze desery z tego, co akurat było pod ręką, bez specjalnych zakupów i poszukiwania składników, których nazwy trzeba najpierw sprawdzić w internecie. Uznałam, że z tych trzech rzeczy powinno wyjść coś całkiem przyzwoitego. I rzeczywiście, po kilku minutach miałam gotowy czekoladowy pudding, który bardziej przypominał delikatny krem z cukierni niż deser przygotowany przy okazji robienia sobie kawy.

Najbardziej podoba mi się w nim konsystencja. Skyr sam w sobie jest dość gęsty, ale ma charakterystyczną kwaskowatość, którą nie każdy lubi w deserach. Mascarpone łagodzi ten smak, dodaje kremowości i sprawia, że pudding jest aksamitny, a kakao nadaje mu porządny, czekoladowy charakter. Nie trzeba dodawać żelatyny, nasion chia ani żadnych zagęstników. Nie trzeba też niczego gotować, studzić czy pilnować, żeby się nie przypaliło. Wystarczy miseczka, łyżka albo mała trzepaczka i dosłownie kilka minut.

Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie spróbowała kremu jeszcze przed przełożeniem go do pucharków. Trzeba przecież sprawdzić, czy jest odpowiednio słodki, czy kakao nie dominuje i czy przypadkiem nie należałoby czegoś poprawić. Po drugiej łyżeczce doszłam do wniosku, że dalsze testowanie może się skończyć brakiem deseru do sfotografowania, więc rozsądek na szczęście zwyciężył.

Składniki na 2 porcje:

• 150 g skyru naturalnego

• 100 g serka mascarpone

• 12 g kakao naturalnego bez dodatku cukru, czyli około 2 płaskie łyżki

• 1–2 łyżeczki erytrytolu w pudrze lub innego słodzika do smaku

• ½ łyżeczki ekstraktu waniliowego, opcjonalnie

• 1–2 łyżki mleka lub śmietanki 30%, tylko jeśli krem okaże się zbyt gęsty

• szczypta soli

Do dekoracji, jeśli mamy ochotę:

• kilka malin lub borówek

• odrobina startej gorzkiej czekolady, najlepiej o zawartości kakao minimum 85%

• posiekane orzechy laskowe lub włoskie

Przygotowanie

Mascarpone wyjmuję z lodówki na około 10 minut przed przygotowaniem deseru, żeby łatwiej było połączyć je z pozostałymi składnikami. Nie musi być ciepłe, wystarczy, że nie będzie zupełnie twarde.

Do miski przekładam mascarpone i przez chwilę rozcieram je łyżką, aż stanie się gładkie. Dodaję skyr, przesianie przez sitko kakao, erytrytol w pudrze, wanilię oraz niewielką szczyptę soli. Wszystko mieszam trzepaczką lub łyżką, aż powstanie jednolity, gęsty krem. Nie ubijam go długo mikserem, ponieważ mascarpone tego nie potrzebuje, a zbyt intensywne mieszanie może pogorszyć jego konsystencję.

Próbuję i w razie potrzeby dodaję odrobinę słodzika. Ilość zależy od tego, jak gorzkie jest kakao i jak słodkie desery lubimy. Ja wolę wyraźnie czekoladowy smak, dlatego nie przesadzam ze słodzeniem. Jeśli pudding jest zbyt gęsty, dodaję jedną łyżkę mleka lub śmietanki, mieszam i dopiero wtedy oceniam, czy potrzebna jest kolejna. Lepiej robić to stopniowo, ponieważ krem powinien pozostać na tyle zwarty, żeby można go było jeść łyżeczką.

Gotowy pudding przekładam do dwóch niewielkich szklanek lub pucharków. Można jeść go od razu, ale moim zdaniem jest jeszcze smaczniejszy po 20–30 minutach w lodówce. W tym czasie kakao dobrze łączy się z pozostałymi składnikami, a krem nabiera przyjemnej, zwartej konsystencji.

Przed podaniem posypuję deser odrobiną startej gorzkiej czekolady albo dodaję kilka malin. Nie przesadzam z dodatkami, bo sam pudding jest wystarczająco intensywny. Kilka owoców przełamuje jego smak i wygląda ładnie, ale nie zamienia deseru w wielką kompozycję, którą aż szkoda ruszyć łyżeczką.

Przy tak prostym przepisie jakość składników ma znaczenie. Najlepiej sprawdza się zwykły, naturalny skyr bez dodatków smakowych i dobre kakao, które ma intensywny aromat. Nie polecam zastępowania go słodzonym napojem kakaowym, ponieważ wtedy zmienia się zarówno smak, jak i ilość cukru w deserze.

Warto również użyć erytrytolu w pudrze zamiast zwykłych kryształków. Te ostatnie mogą nie rozpuścić się całkowicie w zimnym kremie i pozostawić nieprzyjemne drobinki. Jeśli mam w domu tylko zwykły erytrytol, mielę niewielką porcję w młynku do kawy. To naprawdę poprawia konsystencję puddingu.

Nie dodaję też zbyt dużo kakao na samym początku. Dwie płaskie łyżki na podane proporcje wystarczają, żeby uzyskać mocno czekoladowy smak. Większa ilość może sprawić, że deser stanie się zbyt gorzki i lekko proszkowy, a przecież zależy nam na delikatnym kremie, nie na kakaowej paście.

Pudding najlepiej smakuje w dniu przygotowania, ale można przechowywać go w szczelnie zamkniętym pojemniku w lodówce do następnego dnia. Jeżeli planuję zrobić go wcześniej, owoce i orzechy dodaję dopiero przed podaniem, żeby nie puściły soku i nie straciły chrupkości.

Tak, ale warto pamiętać, że brak dodanego cukru nie oznacza całkowitego braku węglowodanów. Skyr zawiera naturalnie występującą laktozę, mascarpone również ma niewielką ilość węglowodanów, a kakao, choć niesłodzone, także nie jest ich całkowicie pozbawione. Dlatego ten pudding traktuję jako deser low carb, a nie produkt pozbawiony węglowodanów.

Przy podanych proporcjach jedna porcja bez owoców i dekoracji dostarcza orientacyjnie około 260 kcal, 14 g białka, 20 g tłuszczu i 9 g węglowodanów przyswajalnych. Dokładne wartości zależą od użytego skyru, mascarpone i kakao. To całkiem rozsądna propozycja na słodką przekąskę, szczególnie jeśli zależy nam na większej ilości białka niż w tradycyjnym kremie czekoladowym.

Nie będę jednak udawać, że pudding ze skyru smakuje identycznie jak klasyczny budyń czekoladowy. Jest od niego gęstszy, bardziej kremowy i ma delikatną, charakterystyczną nutę nabiału. Właśnie dlatego wolę nazywać go puddingiem, choć konsystencją przypomina również czekoladowy mus. Najważniejsze, że dobrze smakuje i nie wymaga przygotowywania żadnych skomplikowanych zamienników.

Lubię takie przepisy, bo przypominają mi, że domowy deser nie musi być wielkim przedsięwzięciem. Czasami wystarczy otworzyć lodówkę, połączyć kilka zwyczajnych składników i znaleźć pięć minut dla siebie. Bez piekarnika, bez sterty naczyń i bez planowania zakupów z kilkudniowym wyprzedzeniem.

Zrobiłam dwie porcje, bo przecież rozsądnie jest przygotować deser również na później. Jedną zjadłam przy kawie, a drugą schowałam do lodówki. I teraz mam pewien problem, ponieważ za każdym razem, kiedy otwieram jej drzwi, przypominam sobie, że ten drugi pucharek nadal tam stoi.

Nie wiem, jak długo jeszcze postoi. Rozsądek rozsądkiem, ale czekolada ma swoje argumenty.

Zdarzyło mi się kiedyś otworzyć w pracy pudełko z obiadem i odkryć, że sos postanowił rozpocząć samodzielne życie. Na szczęście większość została w pojemniku, ale od tamtej pory do wszelkich płynnych dodatków podchodzę z pewną nieufnością. Zwłaszcza że w mojej torbie i bez tego znajduje się wystarczająco dużo rzeczy, które niekoniecznie powinny mieć kontakt z jedzeniem. Dlatego coraz częściej przygotowuję lunchboxy, które można bezpiecznie przewieźć, zjeść bez podgrzewania i nie zastanawiać się później, czy przypadkiem nie trzeba będzie prać połowy zawartości torby.

Tym razem padło na klopsiki z indyka. Lubię je za to, że można przygotować większą porcję, część zjeść na ciepło, a resztę zapakować następnego dnia do pracy. Dobrze doprawione smakują również na zimno, nie rozpadają się podczas jedzenia i nie potrzebują żadnego sosu, żeby były smaczne. Chociaż przyznam, że bez dodatku czegoś kremowego byłoby mi trochę smutno, dlatego zrobiłam gęsty dip czosnkowo-ziołowy. Taki, który zostaje na warzywach i klopsikach, zamiast spływać z nich przy pierwszej okazji.

Najważniejsze było jednak to, żeby mięso nie wyszło suche. Indyk ma tę niezbyt sympatyczną właściwość, że wystarczy odrobinę przesadzić z pieczeniem i zamiast delikatnych klopsików dostajemy kulki, które świetnie nadawałyby się do ćwiczenia cierpliwości podczas żucia. Dlatego do masy dodaję drobno startą cukinię i odrobinę oliwy. Cukinia nie zmienia smaku mięsa, ale pomaga zachować jego soczystość, a przy okazji pozwala uniknąć dodawania bułki tartej.

Składniki na około 16 małych klopsików, czyli 4 porcje

Na klopsiki:

• 500 g mielonego mięsa z indyka, najlepiej z udźca lub mieszanki udźca i piersi,

• 100 g cukinii, ważonej przed odciśnięciem,

• 1 małe jajko,

• 1 łyżka oliwy,

• 1 mały ząbek czosnku,

• ½ łyżeczki słodkiej papryki,

• ½ łyżeczki suszonego oregano,

• ½ łyżeczki soli,

• ¼ łyżeczki świeżo mielonego pieprzu,

• 1 łyżka drobno posiekanej natki pietruszki.

Na dip czosnkowo-ziołowy:

• 150 g gęstego jogurtu greckiego, najlepiej o zawartości tłuszczu 10%,

• 50 g serka śmietankowego naturalnego,

• 1 mały ząbek czosnku,

• 1 łyżeczka soku z cytryny,

• 1 łyżka posiekanego koperku,

• 1 łyżka posiekanego szczypiorku,

• sól i pieprz do smaku.

Do lunchboxów:

• 1 duży ogórek,

• 1 czerwona papryka,

• 2 marchewki lub kilka rzodkiewek,

• garść pomidorków koktajlowych,

• opcjonalnie kilka liści sałaty.

Zaczynam od cukinii. Ścieram ją na drobnych oczkach tarki, lekko solę i zostawiam na około 10 minut. Następnie dokładnie odciskam w dłoniach lub przez czystą ściereczkę. To ważne, bo cukinia ma dodać mięsu wilgotności, ale nie może sprawić, że masa będzie zbyt rzadka. Nie wyciskam jej jednak do całkowitej suchości, wystarczy pozbyć się nadmiaru soku.

Do miski przekładam mięso z indyka, dodaję cukinię, jajko, oliwę, przeciśnięty przez praskę czosnek, paprykę, oregano, sól, pieprz i natkę pietruszki. Wszystko mieszam dłonią lub łyżką tylko do połączenia składników. Nie wyrabiam masy przez kilka minut, bo zbyt długo mieszane mięso może po upieczeniu stać się zbite i twarde.

Masa powinna być miękka i lekko klejąca, ale dawać się formować. Jeśli wydaje się zbyt luźna, wstawiam ją na 15 minut do lodówki. Zwykle to wystarcza, żeby łatwiej było przygotować klopsiki. Nie dosypuję od razu mąki migdałowej ani innych zagęstników, ponieważ przy dobrze odciśniętej cukinii nie są potrzebne.

Piekarnik nagrzewam do 190°C, góra–dół. Blachę wykładam papierem do pieczenia i lekko smaruję go oliwą. Wilgotnymi dłońmi formuję około 16 niewielkich klopsików, każdy o średnicy mniej więcej 3–4 cm. Układam je na blasze z niewielkimi odstępami i piekę przez około 18–22 minuty, zależnie od ich wielkości.

Nie piekę ich dłużej tylko po to, żeby zrobiły się mocno brązowe. Mięso z indyka powinno osiągnąć w środku temperaturę 74°C i to jest najlepszy sposób sprawdzenia, czy klopsiki są gotowe. Jeśli nie mam pod ręką termometru, przekrawam jeden z największych klopsików i sprawdzam, czy jest całkowicie upieczony, choć termometr daje znacznie pewniejszy wynik. Po wyjęciu z piekarnika zostawiam mięso na kilka minut, żeby odpoczęło.

W czasie pieczenia przygotowuję dip. Jogurt grecki mieszam z serkiem śmietankowym, dodaję drobno starty czosnek, sok z cytryny, koperek i szczypiorek. Doprawiam solą oraz pieprzem, a następnie wstawiam do lodówki przynajmniej na 20 minut. W tym czasie smaki się połączą, a dip zrobi się jeszcze bardziej zwarty. Serek śmietankowy nie jest tutaj przypadkowym dodatkiem. Dzięki niemu sos ma konsystencję gęstego kremu, a nie jogurtowego dressingu, który przy najmniejszym przechyleniu pojemnika zaczyna wędrować po całym lunchboxie.

Warzywa myję i dokładnie osuszam. Ogórka kroję w grubsze słupki, paprykę w paski, a marchewkę w cienkie słupki. Pomidorki zostawiam w całości. Jeśli wybieram rzodkiewki, również wolę zapakować je całe lub przekrojone na pół, ponieważ wtedy dłużej zachowują świeżość. Nie solę warzyw wcześniej, bo sól sprawiłaby, że zaczęłyby puszczać wodę.

To właściwie najważniejsza część całego przepisu. Klopsiki muszą całkowicie wystygnąć przed zamknięciem pojemnika. Jeśli zapakuję je jeszcze ciepłe, para wodna skropli się na pokrywce i następnego dnia zamiast apetycznego lunchu będę miała wilgotną zawartość pudełka.

Do jednej przegródki wkładam cztery klopsiki, do drugiej przygotowane warzywa. Dip przekładam do małego, szczelnie zamykanego pojemniczka i umieszczam go osobno. Nie polewam nim mięsa ani warzyw przed wyjściem z domu. Dzięki temu wszystko zachowuje odpowiednią konsystencję, a ja mogę maczać poszczególne kawałki dopiero podczas jedzenia.

Jeżeli nie mam lunchboxa z przegródkami, korzystam ze zwykłego pojemnika i małego pudełeczka na dip. Warzywa można dodatkowo oddzielić od mięsa niewielką przegródką lub osobnym pojemnikiem. Najważniejsze, żeby niczego nie upychać na siłę i żeby pokrywki naprawdę dobrze się zamykały.

Gotowy lunchbox przechowuję w lodówce. Ponieważ zawiera pieczone mięso, jogurt i serek, nie powinien przez kilka godzin leżeć w ciepłej torbie. Jeśli w pracy mam dostęp do lodówki, wkładam go do niej od razu po przyjściu. Gdybym nie miała takiej możliwości, zabrałabym torbę termiczną z wkładem chłodzącym. To szczególnie ważne w przypadku lunchu przygotowanego wieczorem na następny dzień.

Klopsiki najlepiej przygotować dzień wcześniej, a dip i warzywa zapakować osobno. Upieczone mięso można przechowywać w lodówce przez 3–4 dni, ale dip z czosnkiem i świeżymi ziołami wolę zużyć w ciągu 2 dni. Przygotowując lunch na kilka kolejnych dni, część klopsików można również zamrozić, a później rozmrozić w lodówce.

Zamiast indyka można wykorzystać mielone mięso z kurczaka, najlepiej nie z samej piersi, ponieważ bardzo chude mięso łatwiej przesuszyć. Jeśli nie mam cukinii, dodaję do masy łyżkę gęstego jogurtu greckiego, chociaż wtedy klopsiki mają nieco inną konsystencję. Nie polecam natomiast zastępować cukinii dużą ilością surowej cebuli, bo może puścić za dużo soku i sprawić, że mięso będzie trudniejsze do formowania.

Dip można przygotować z natką pietruszki zamiast koperku albo dodać odrobinę suszonego oregano. Z czosnkiem nie przesadzam, szczególnie jeśli lunch ma być jedzony w pracy. Jeden mały ząbek w zupełności wystarcza, a przecież nie chciałabym, żeby moje pudełko było później głównym tematem rozmów w pokoju nauczycielskim.

Warzywa dobieram w zależności od tego, co mam w lodówce. Jesienią często sięgam po paprykę, ogórki i rzodkiewki, ale dobrze sprawdzą się również różyczki brokułu krótko ugotowane na parze i dokładnie wystudzone. Marchewka zawiera więcej węglowodanów niż ogórek czy rzodkiewka, dlatego przy bardziej restrykcyjnym low carb można ją pominąć. W mojej wersji traktuję ją jako niewielki dodatek, a nie podstawę posiłku.

Najbardziej odpowiada mi to, że taki lunchbox jest naprawdę sycący. Mięso dostarcza białka, warzywa dodają chrupkości i świeżości, a kremowy dip sprawia, że całość nie jest sucha. Nie potrzebuję do tego pieczywa ani makaronu, chociaż oczywiście każdy może dopasować dodatki do własnego sposobu odżywiania.

Zrobienie klopsików zajmuje mi mniej więcej 15 minut, potem pracuje już piekarnik, a ja mogę spokojnie przygotować dip i pokroić warzywa. Następnego dnia wystarczy wyjąć pudełko z lodówki, schować do torby i pamiętać, żeby rzeczywiście zabrać je do pracy. Bo przyznam, że zdarzyło mi się już przygotować bardzo porządny lunch, a później zostawić go na półce w lodówce. Wtedy nawet najlepszy przepis niewiele pomaga.

Tym razem jednak wszystko jest zaplanowane. Klopsiki w jednej przegródce, warzywa w drugiej, dip szczelnie zamknięty. Żadnych niespodzianek, żadnego sosu na dnie torby i żadnej konieczności szukania czegoś do jedzenia w ostatniej chwili.

Pozostaje tylko dopilnować, żeby rano pudełko pojechało do szkoły razem ze mną. To już jednak zupełnie inny rodzaj organizacyjnego wyzwania.