Ketchup z pieczonej papryki bez cukru. Słoiczek, który zaczął się od zbyt dużej torby papryki

Jesienią mam pewną słabość do papryki. Kiedy jest jej wszędzie dużo, wygląda pięknie i kosztuje rozsądnie, trudno mi kupić dwie sztuki. Biorę więc kilka, bo przecież zrobię sałatkę, dodam do obiadu, może coś na kolację. Wracam do domu, pakuję zakupy do lodówki i po paru dniach odkrywam, że moje ambitne plany nie nadążają za zapasem papryki. Tym razem, zamiast kolejny raz przekładać ją z jednej półki na drugą, postanowiłam zrobić coś, co rzeczywiście przyda mi się przez następne dni.

Padło na ketchup z pieczonej papryki. Chociaż od razu uprzedzę – nie jest to próba wmówienia komukolwiek, że papryka smakuje dokładnie jak pomidorowy ketchup ze sklepu. Nie smakuje i bardzo dobrze. Pieczenie sprawia, że staje się naturalnie słodka i nabiera głębszego smaku, a po połączeniu z pomidorami, octem i przyprawami powstaje gęsty, lekko dymny sos, który u mnie zniknął znacznie szybciej, niż przewidywałam.

Do przygotowania około 450–500 ml sosu potrzebuję 4 dużych czerwonych papryk, około 700–800 g, 200 g passaty pomidorowej bez dodatku cukru, 1 małą cebulę, 1 ząbek czosnku, 1 łyżkę oliwy, 1½ łyżki octu jabłkowego, ½ łyżeczki wędzonej papryki, ½ łyżeczki słodkiej papryki, ¼ łyżeczki soli, trochę świeżo mielonego pieprzu i, jeśli sos tego potrzebuje, niewielką ilość erytrytolu lub innego słodzika. Słodzik traktuję tutaj jako opcję, a nie obowiązkowy składnik. Dobrze dojrzała czerwona papryka po upieczeniu potrafi być naprawdę słodka sama z siebie.

Papryki przekrawam na pół, usuwam gniazda nasienne i układam skórką do góry na blasze wyłożonej papierem. Piekę w 220°C, góra–dół, przez około 25–35 minut. Skórka powinna miejscami mocno ściemnieć i pojawić się na niej sporo pęcherzy. Po wyjęciu przekładam papryki do miski i przykrywam talerzem na mniej więcej 10 minut. Dzięki parze skórka łatwo odchodzi i nie muszę później walczyć z każdym kawałkiem osobno.

W garnku rozgrzewam oliwę, dodaję drobno pokrojoną cebulę i smażę na niedużym ogniu przez 5–7 minut, aż zmięknie. Nie przypalam jej, bo gorycz w ketchupie zdecydowanie nie jest efektem, którego szukam. Dodaję posiekany czosnek i smażę jeszcze około pół minuty. Następnie dokładam obraną pieczoną paprykę, passatę, wędzoną i słodką paprykę, sól oraz pieprz.

Gotuję wszystko bez przykrycia na małym ogniu przez około 20–25 minut, od czasu do czasu mieszając. Sos powinien wyraźnie zgęstnieć. Dopiero wtedy dodaję ocet, mieszam i próbuję. To ważne, bo papryka papryce nierówna. Jedna partia będzie wystarczająco słodka, inna może potrzebować odrobiny słodzika. Nie dodaję go na początku, bo po odparowaniu sos staje się bardziej intensywny i łatwo przesadzić.

Całość blenduję bardzo dokładnie na gładki sos. Jeśli po zmiksowaniu ketchup nadal jest dla mnie zbyt rzadki, wraca na mały ogień jeszcze na kilka minut. Nie zagęszczam go mąką, skrobią ani gumą ksantanową. Wystarczy odpowiednio odparować warzywa i passatę. Trzeba tylko pamiętać, że po ostygnięciu sos jeszcze trochę zgęstnieje, więc nie warto gotować go do konsystencji pasty.

Gotowy ketchup przekładam do czystego słoika, studzę i wkładam do lodówki. I tutaj ważna rzecz: to nie jest przepis na przetwór, który po zakręceniu można postawić w szafce i zapomnieć o nim do zimy. Przy takiej ilości octu i bez sprawdzonej receptury do pasteryzacji traktuję go jak świeży sos i przechowuję wyłącznie w lodówce. Najbezpieczniej zrobić niewielką porcję i zużyć ją w ciągu kilku dni. Nadmiar można również zamrozić w małych pojemnikach.

Najczęściej jem go do jajek, pieczonego mięsa, domowych kotlecików albo używam jako sosu do warzyw. Dobrze sprawdza się również jako dodatek do burgera bez bułki czy domowej pizzy low carb. Ma znacznie więcej paprykowego smaku niż klasyczny ketchup i właśnie to jest w nim najlepsze.

Warto tylko pamiętać, że „bez cukru” w domowych przepisach warzywnych nie oznacza „bez węglowodanów”. Papryka, cebula i pomidory zawierają naturalnie występujące cukry. Nie dokładam tutaj zwykłego cukru ani syropów, ale nie zamierzam również udawać, że warzywa nagle przestały je zawierać.

Z czterech papryk, które miały już trochę za długo czekać na realizację moich kulinarnych planów, zrobił się więc słoiczek naprawdę dobrego sosu. I jest tylko jeden problem. Teraz, kiedy widzę w sklepie piękne czerwone papryki, mam kolejny argument, żeby zamiast dwóch znowu kupić całą torbę.