Sunflower - w wolnej chwili...

Kolagenowy bulion to nie jest moda z Internetu. To powrót do kuchni, w której jedzenie miało sens, głębię i cierpliwość. Do gotowania, które nie krzyczy, nie błyszczy, tylko spokojnie pyrka sobie na kuchence, robiąc po cichu wielką robotę. Ten bulion nie udaje fit cudów. On po prostu odżywia. Skórę, stawy, jelita, odporność. I jeszcze przy okazji pachnie domem, takim prawdziwym, gdzie ktoś o kogoś dba.

Składniki:

• 1-1,5 kg kości wołowych lub drobiowych (szpikowe, kolagenowe)

• 2 marchewki

• 1 pietruszka

• kawałek selera

• 1 cebula (można opalić na suchej patelni)

• 2-3 ząbki czosnku

• 2 liście laurowe

• kilka ziaren ziela angielskiego

• 1 łyżka octu jabłkowego (ważne!)

• sól do smaku

• woda - tyle, żeby wszystko było przykryte

Kiedy gotuję kolagenowy bulion, zawsze mam wrażenie, że robię coś więcej niż zupę. To jest trochę jak zapas sił na później. Jakby w tym garnku odkładało się bezpieczeństwo na gorsze dni. Długie gotowanie wyciąga z kości to, co najcenniejsze, a z nas wyciąga pośpiech. Trudno się spieszyć przy czymś, co potrzebuje kilkunastu godzin i spokoju.

Najbardziej lubię ten moment, kiedy wystudzony bulion trafia do lodówki, a rano wita mnie w postaci galaretki. To znak, że wyszło. Że w środku jest to, o co chodziło. Wtedy podgrzewam kubek, siadam na chwilę i piję powoli. Bez telefonu, bez biegu. Taki zwykły rytuał, który mówi ciału: „jestem po twojej stronie”.

Kolagenowy bulion to nie jest kolejny zdrowotny trend do odhaczenia. To nawyk troski. Coś małego, powtarzalnego, co z czasem robi ogromną różnicę. Garnek, woda, kości i czas. Reszta dzieje się sama. A my, trochę niepostrzeżenie, zaczynamy czuć się bardziej „w sobie”. I to jest chyba najlepsza rekomendacja.

Są takie potrawy, które nie pytają o modę, trendy ani liczbę obserwujących. One po prostu były, są i będą. Galareta drobiowa należy właśnie do tej kategorii. Kiedyś królowała na rodzinnych stołach, dziś wraca nieśmiało, trochę w nowym wydaniu, trochę z przymrużeniem oka. Bez panierki. Bez mąki. Bez cukru. Za to z charakterem. I – co ważne – w wersji keto, czyli takiej, która nie psuje sumienia ani planów żywieniowych. To nie jest galareta, która udaje coś, czym nie jest. Nie będzie słodka. Nie będzie lekka jak piórko. Za to będzie konkretna, sycąca i uczciwa. Taka, która mówi: „Zjedz mnie spokojnie, świat się od tego nie zawali”. Idealna na kolację, na zapas do lodówki, na dni, kiedy nie chce się kombinować, a chce się zjeść coś sensownego. I tak – świetnie smakuje z chrzanem. Albo bez. Albo prosto z miseczki, stojąc przy blacie, bo kto bogatemu zabroni. Jeśli galareta kojarzy Ci się wyłącznie z dawnymi czasami - spokojnie. Ta wersja ma w sobie i nostalgię, i nowoczesność. Bez zadęcia. Z lekkim uśmiechem. A teraz chodźmy do kuchni. Galareta sama się nie zrobi.

• 2-3 ćwiartki kurczaka (ze skórą - keto się nie obrazi)
• 1,2-1,5 l wody
• 2 marchewki (opcjonalnie, jeśli nie jesteś keto-ortodoksem)
• kawałek selera
• 1 mała cebula
• 2 liście laurowe
• 3-4 ziarna ziela angielskiego
• sól, pieprz
• 20 g żelatyny
• 100 ml zimnej wody do żelatyny

Ćwiartki wrzuć do garnka, zalej wodą, dodaj warzywa i przyprawy. Gotuj powoli, minimum 1,5-2 godziny. To nie sprint, to spacer. Wyjmij mięso, oddziel od kości, porwij na kawałki. Bulion przecedź - galareta lubi porządek. Żelatynę zalej zimną wodą, odstaw na 10 minut. Bulion podgrzej (nie gotuj!), dodaj żelatynę, dokładnie wymieszaj. Dopraw jeszcze raz - galareta lubi zdecydowany smak. Do foremek włóż mięso, zalej bulionem, odstaw do lodówki.

• 200 g serka wiejskiego wysokotłuszczowego
• 1 jajko
• 1–2 łyżki błonnika bambusowego (tu robi całą robotę)
• 1 łyżka mąki migdałowej (opcjonalnie, jeśli chcesz bardziej „plackowo”)
• szczypta proszku do pieczenia
• szczypta soli
• olej kokosowy, masło klarowane albo ghee do smażenia

• 100 ml śmietanki 36%
• 2 łyżki mascarpone
• erytrytol / ksylitol / monk fruit – do smaku (albo nic, serio)
• Owoce: rożone maliny, jeżyny albo borówki (niewielka ilość) podgrzane w rondelku, bez cukru lub z odrobiną erytrytolu

Są takie desery, które powstają z potrzeby świeżości. Nie z zachcianki na słodkie, tylko z ochoty na coś, co naprawdę orzeźwia. Ten jest dokładnie taki. Bazą jest gęsty jogurt grecki. Spokojny, kremowy, neutralny. Cała wyrazistość dzieje się w cytrynowym sosie, który ma być konkretny, a nie symboliczny.

Masło roztapiam powoli, na małym ogniu. Kiedy jest już płynne, dodaję erytrytol, dużo skórki z cytryny i solidną porcję soku. Tyle, żeby sos był wyraźnie cytrynowy, świeży i lekko kwaskowy. Mieszam, próbuję, koryguję słodycz. Sos ma budzić, nie głaskać. Odstawiam go na chwilę, żeby przestał parzyć, ale nadal był ciepły.

Jogurt przekładam do miseczki i nie mieszam go z sosem. Polewam nim jogurt z góry, pozwalając, żeby sam się rozlał i stworzył jasne, cytrynowe smugi. Na wierzch daję garść posiekanych pistacji — dla chrupnięcia i kontrastu.

Ten deser nie lubi łyżkowego chaosu. Najlepszy jest wtedy, gdy w każdej porcji trafia się trochę chłodnego jogurtu i trochę ciepłego, maślanego sosu z wyraźną cytryną. To nie jest deser „na słodko”. To deser na świeżość. I na wolną chwilę, która naprawdę smakuje